Beyin Labirentimden Odacıklar

İstediğiniz Müzik Türünü Seçin Genel Ağ Sizin İçin Çalsın

2010-11-21T12:41:00.000-08:00

Radyo dinlemeyi severim. Özellikle TRT Radyo-3'ü dinlemeyi severim. Birkaç sene öncesine kadar yayınları radyodan dinlerdim. Ve fakat radyodan bir türlü kaliteli ses almak mümkün olmazdı, yayının alt fonunda hep bir cızırtı olurdu. Günümüzde Radyo-3'ü genel ağ üzerinden dinlemek mümkün. Yayın kalitesi radyodan dinlemekten daha iyi ancak hala yeterli değil.

Geçenlerde bir televizyon programında Kerem Görsev ile yapılan bir röportajda, Kerem Görsev'in genel ağ üzerinden iki radyo kanalını dinlediğini öğrendim. Görsev'in önerdiği ilk radyo jazzradio.com idi. Caz müziği ve türlerini yayınlayan bir genel ağ radyosu. Üye olmadan radyo dinlemek mümkün, isteyenler için yıllık üyelik sistemi ile daha kaliteli yayın dinleme imkanı da sunuluyor.

Gerek türlerdeki çeşitlilik, gerek yayın ve ses kalitesi fazlasıyla tatmin edici. Kaliteli bir ses sistemine bağlanarak dinlenildiğinde CD kalitesinde müzik dinlemek mümkün olacaktır.

Tavsiye edeceğim diğer genel ağ radyosu accuradio.com . Accu radyo da tür seçeneği çok geniş. Hemen tüm ana türleri sitenin menüsünde bulmak mümkün. Bir türü seçtiğinizde, o tür içinde de yeni seçimler yapabiliyorsunuz. Örneğin ben caz ana başlığı altından, Smooth caz seçtim, onun altından da Groove caz seçtim. Aşağıdaki ekran açıldı.

Ekranda göreceğiniz üzere çalan şarkı ve albüm hakkında bir çok bilgiyi görmek mümkün.

Genel ağ ile yapılabildiklerimizi görünce değişmeyenleri anlamak zor geliyor. Yıllardır enstrümana para ayırmaktan bir türlü kaliteli bir ses sistemi sahibi olamadım. İlk fırsatta iyi bir ses sistemi almak istiyorum. Ses sistemi seçerken göz önünde bulunduracağım temel kriter genel ağ üzerinden radyo dinleme sırasında alacağım verim olacak.

Gerçi yaklaşan doğum gününde kızıma piyano alacağıma söz verdim, sanırım benim ses sistemini yine enstrümana yeğ tutmak zorunda kalacağım.

Piyano her eve lazım :)

Brad Pitt Olmak ve Evi Gibson Les Paul ile Doldurmak.

2010-11-18T14:25:00.000-08:00

Brad Pitt'in gitar çalabildiğini ve bir gitar tutkunu olduğunu biliyor muydunuz?

Brad Pitt hakkındaki bir programda seyretmiştim, evinin her köşesi, merdiven boşlukları çeşit çeşit gitarlarla doluydu. Akustik gitarlar, elektro gitarlar, Fender'ler, Les Paul'ler....

En büyük isteklerimden biridir evimi çeşit çeşit gitarlarla doldurmak. Özellikle de Les Paul gitarlarla.

Fight Club ve Snatch (Tüm Guy Ritchie filmleri mükemmeldir!!) filmlerindeki performansından sonra hep söylerim: Büyüksün Brad Bitt...

Youtube'da Brad Pitt, Guitar kelimeleri ile arama yapınca bakın ne buldum. Parmaklarına dikkat ederseniz gerçekten çalıp, söylediğini anlayabilirsiniz.

Bir kez daha söylüyorum Büyüksün Brad Pitt.

Son olarak 17.000 USD değerindeki Don Felder 1959 Les Paul'un linki vermeden geçemeyeceğim.

Ibanez Rock&Play - 1990'lı Yılların Efsane Parça Çıkartma Aracı

2010-11-18T05:02:00.000-08:00

Yıl 1991: İnternetin olmadığı, şarkı notalarının ancak fotokopilerinin bulunduğu, kasetten albüm dinlenilen yıllar. Walkman altın çağını yaşıyor.

Bilkent Doğu Kampüsünde şimdi hazırlık binası olarak kullanılan binada kalıyorum. 1991 de o bina erkek yurdu. Yakup Trana, Kaan Tangöze, Ceki Levikatan, Mert Çandır, Uluç Özler beraber kalıyoruz. Dandik bir klasik gitarım var, henüz Fender Stratocaster'imi almamışım. Yakup'un beyaz renkli bir Ibanez elektro gitarı, Kaan'ın siyah renkli, solak bir Strat'ı var.

Rock&Play'i ilk defa Kaan'da gördüm. Gitar ile kullanılabilen, şimdi ki ekipmanlar ile kıyaslandığında çamaşır makinası büyüklüğünde sayılabilecek, bir çeşit walkman. Çift gitar girişi, çift kulaklık çıkışı, kaset devrini yavaşlatma imkanı ve gitar için effect imkanı bulunuyor.

Yakup, gitarını Rock&Play'e bağlayıp, kasetten ileri, geri, dur, başa al, şarkıyı yavaşlat parça çıkarıyor. Zor bir süreç kasetten şarkı çıkarmak. Kaset bu, durmak istediği yerde duruyor, senin istediğin yerde değil. Şarkı yavaşlatıldığında oktavı değişiyor ve sesler korku filmi efekti gibi geliyor. O günün "ileri" imkanları bu.

1992 yazında Kuşadası Üç Boğa Jazz Kulüpte çalışıp, biriktirdiğim para ile Ekim ayında Stratocaster'imi aldım. Amfi alacak param olmadığı için ben de Rock&Play aldım. Kaan'ın Rock&Play'i miyadını doldurmuştu ve artık çalışmıyordu. Benim Rock&Play'imi hepimiz ortak kullanıyorduk. Benim şarkı çıkarmakta başarılı olduğum söylenemezdi.

Yakup ve Kaan'ın, Bilkent Ana Amfide, Tesla "Five Men Acustical Jam" konserini temel alan Two Men Akustical Jam konserinde çaldıkları tüm Tesla parçalarını Rock&Play'den dinleyerek çıkarmıştı Yakup. Konserden bir gün önce Kaan'ın boğazı şişmesine rağmen çok güzel bir konser olmuştu. 30-40 kişilik sınırlı sayıda ve fakat tüm şarkıları ezbere bilen kaliteli bir seyirci vardı ana amfide.

* * *

Geçen gün eski eşyalarımı karıştırırken buldum Rock&Play'imi. Artık çalışmıyor... Çalışması önemli değil zaten. Çok güzel anıları olan, artık tarihi sayılabilecek bu ekipman hakkında bir yazı yazmak istedim.

Çalışmıyor olsa da Rock&Play'imi uzun yıllar saklayacağım...

Youtube hala kapalı ?!

2010-07-10T08:29:00.000-07:00

Neredeyse iki yıllık bir aradan sonra ilk yazı...

"Youtube destekli serbest atışlar" hedefli "Beyin Labirentimden Odacıklar" youtube yasağı nedeniyle ilerleyemiyor.

Gerçi birçok kişinin olduğu gibi benim de Youtube'um bir şeklide açık. Son günlerde Youtube üzerindeki gitar derslerine takıldım. Kimi videolar o kadar başarılı yapılmış ki neredeyse benim yerine gelip gitarı çalacaklar...

Aynı durum bas gitar, davul, piyano için de geçerli. Böylesine büyük bir hazinenin resmi olarak kapalı olması yazık...

Tavşan dağa küsmüş, dağın haberi olmamış...

Dünyanın İlk Tam Kol Nakli

2008-10-12T06:20:00.000-07:00

“Dünyanın ilk tam kol nakli” haberin başlığı bu. Televizyonda haberi seyrettim, haberin içeriğini Beyin Labirentimde bir odaya farkında olmadan yerleştirdim. Akşam yattım...

Kapama düğmesi yok ki Beyinin. Akşam yatağa girdiğinde çevireceksin düğmesini, oohh hiç birşey düşünmeden uyuyacaksın. Ama gel dikiz ki yok böyle bir lüks. Sarhoş olarak yatabilirim, uyuşturucu, sakinleştirici bir şeyler kullanabilirim ama bunlarında bir dünya yan yetkisi var, çözüm değil.

Uyumaya çalışırken, Beyin Labirentimin orta yerinde “Dünyanın ilk tam kol nakli” haberi patladı ve her yere saçıldı. Temizle temizleye bilirsen. Kaç tane öykü çıkar şimdi bu haberden? Mistik bir havayla Borges vari bir öykü, polisiye, korku Poe tadında bir öykü yada konuya biraz kara mizahla bakıp Woddy Allen tadında bir öykü yazılabilir.

Bildiğiniz üzere şapkalarımdan bir tanesi “gitaristlik”, ister istemez bu konu üstüne düşünüyor beyin ve doğal olarak yazılabilecek öyküleri ilk bu merkez üzerine kuruyor.

Haberin aslına sadık kalarak kurmaya başlayalım öykümüzü.
Kol nakli yapılan kişi çiftçidir ve altı yıl önce bir iş kazasında iki kolunu kaybetmiştir. Kollarını bağışlayan kişi hakkında bir bilgimiz yoktur. Çiftçiye kol nakli başarı ile yapılır, zaman geçer, çiftçi tamamen iyileşir, artık her iki elini rahatlıkla kullanabilmektedir. Zamanla kolların sahibini merak eder. Kimdir? Ne yapmıştır? Nerede yaşamıştır? Hastaneye gider, uğraşır eder (bu bölüm öyküdeki dolgu malzemesi), kolların sahibini ve hayatını öğrenir. Kollar bir gitar virtüözüne aittir. Kolların sahibinin geçmişini öğrendikten sonra sıkıntılı günler geçirir, çevresindekiler ne olduğunu anlayamazlar (bu bölüm de öyküdeki dolgu malzemesi).Bir gün tarlada çalışmakta olan çiftçi traktörü durdurur, çevresindekilere hiç birşey söylemeden gider. Tulum kıyafetili çiftçi (tarlada çalışmaktayken, traktörden inerek giden tulum kıyafetli çiftçi çok klişe ama olsun, ben yazdım oldu) müzik mağazasından içeri girer, eline bir elektro gitar alır, gitarı amfiye takar... ve ... parmakları gitarın sapında hızla ilerler. Parmakları bilinen bir melodi çalmamaktadır ama hızla bir biri ardına notaları çalabilmektedir. Öykü kısa oldu biraz uzasın dersek, çiftçi korkuyla gitarı bırakır ve müzik mağasından dışarı çıkar. Yok bu kadarı yeter, öykü çok uzamasın derseniz, çiftçi gitarı ve amfiyi alarak dükkandan çıkar. Korkuyla mağazayı terk eden çiftçi, öyküde yeteri kadar dolgu malzemesi yapacak çelişki yaşadıktan sonra gelip gitarı ve amfiyi alır. Geldik kaldığımız yere. Çiftçi gitarı almış ve müzik mağazasından çıkmıştır. Gitar ve müzik dersleri almaya başlar, özellikle müzik teorisi derslerine önem verir, hali hazırda parmakları gitar çalabildiği için teori bölümünü öğrenirse kolların sahibi gibi gitar çalabileceğini düşünür. Kısa sürede bilenen tüm şarkıları kusursuz derecede çalan, iyi bir virtüöz olur çiftçi. Gel gör ki yaptığı besteler bir türlü beğenilmez. Çok iyi bir gitarist olmuştur ama şöhret olamamıştır. Öykü, “ Kol nakli yapabilirsiniz ama önemli olan ruh nakli yapabilmektir, ruh olmadan müzik olmaz.” gibi Borges vari bir mesajla biter.

Sıradaki öykülerimizi yine haberimize dayanarak, kol naklinin artık yüksek yüzdeler ile başarılı yapıldığı bir dönemde kurgulayalım...
Ünlü piyanist iki kolu birden kesilerek öldürülmüştür. İri ve diri memeli seksi kadın dedektif ve yakışıklı ajanın cinayeti çözmek için uğraşları ile doldur öyküyü. İpin ucunu bir ver, bir geri çek. Ver, çek doldur öyküyü. Sonuçta katil, özel bir klinikte milyon dolar harcayarak piyanistin kollarını kendine nakil yaptıran ve ünlü bir piyanist olmaya çalışan bir milyoner çıkar. Milyoner yeni kolları ile hızlı ve çok güzel piyano çalabilmektedir ama kabul gören iyi bir yorumcu, besteci olamamıştır. Öykü, para ile sanatçı olunamaz mesajı ile biter. Al sana Poe tadın da bir öykü.

Gelelim kara mizah öykümüze. Woody Allen tadında bir öykü olsun. Kahramanımız başarılı bir cerrah ama silik, sıradan, yakışıklı olmayan bir tip. (Woody Allen filmlerindeki Woody Allen yani) Çevresindeki cerrah arkadaşlarından bir ekibi ayarlayarak bir bas gitar virtüözünü kaçırıp (kaçırma sürecinde yaşanılan sakarlıklar, başarısızlıklar öyküdeki dolgu malzemesi) onun kollarını kendi kolları ile değiştirir. Öykü cerrahımızın bedeninin yeni kolları kabul etmemesi sonucunda kolsuz kalmasıyla biter.

Bu yazdıklarım, işin kurgu boyutu. Beyin bu, sadece bunları düşünüp kapatmıyor kendini, başka odalardan, başka veriler gelip haberden yeni yollara gidiyorlar.

Adamlar başarıyla tam kol nakli yapabildiğine göre diğer organ nakillerini yapabilmek de mümkün olabilir. Demek ki günün birinde beyin nakli de yapabilirler. Aklıma ergen yıllarımda seyrettiğim Ahmet Mekin’in Kavanozdaki Adam dizisi geliyor. Senaryo bir yerlerden araklanmış olabilir ama özetle; Beyininde tümör olan profesöre (Ahmet Mekin), katil bir amelenin beyni naklediliyordu. Beyin nakli yapıldıktan sonra profesörün konuşmasının değişerek sık sık “Niittim size abiler, bırakın gideyim” dediğini hatırlıyorum.

Woody Allen’dan bahsetmişken “Yan Etkiler” kitabından “Delinin Öyküsü” başlıklı öyküyü hatırlatıyor beyin labirentim. Öyküyü sizinle paylaşayım: Kahramanımız başarılı bir cerrahtır. Akıllı, kültürlü ve güngörmüş bir kadın olan sevgilisinin tek kusuru, sevişirlerken ışığı belirli bir açıyla aldığında, teyzesi Rifka’yı şaşılacak derecede andırmasıdır. Bu ensest kaygısı cerrahı sevgilisiden soğutmaktadır. Kız arkadaşı ile sevişemeyen cerrah “kanını donduran aptallığı vücudunun her gözeneğinden sızan erotik radyasyonla ters orantılı” Tiffany Schmeederer’i bulur. Bir tarafda akıllı, kültürlü ve güngörmüş bir kadın olan Olive Chomsky, diğer tarafta “vücudu dünyaya ancak birkaç milyon yılda bir, o da buzul çağının başladığı veya kıyametin kopacağını işaret etmek için gelecek türde” olan Tiffany Schmeederer. Sonuç olarak cerrahımız, her iki kadının en iyi yönlerini buluşturmaya karar verir. Vee... tahmin edeceğiniz gibi cerrahımız iki kadının beyinlerini değiştirir.
Kitabı okumak isteyenleri üzmemek adına öykünün sonunu yazmıyorum ve Yan Etkiler kitabını tavsiye ediyorum.

Albüm Dinlemek - I

2008-06-20T06:16:00.000-07:00

Sindire sindire albüm dinlemeyi özledim.

Flashback (Geriye Dönüş) 1:
Onüç yada ondört yaşımdaydım. Adana’da İskender ağabeyimin evindeyim. (İskender ağabeyim ile aramda kan bağı yok ama benim için her zaman, özellikle İsrail’de beraber çalıştığımız dönemde ve sonrasında, gerçek bir ağabey gibi oldu.) O zamanın koşullarına göre çok kaliteli bir müzik sistemi var İskender ağabeyimin. Müzik setinin yanında onlarca “Long Play”. Ben long playleri incelerken İskender ağabeyimin “Albüm dinlemek bir kültürdür” dediğini hatırlıyorum.

Haftaiçi günde üç saati yolda geçiriyorum. Yolda geçirdiğim sürenin neredeyse tamamında radyoda haber içerikli programları dinliyorum. Ülkemin ne durumda olduğunu, nereye gitmekte olduğunu öğrenmeye çalışıyorum. Hayat sadece laylaylom ile geçmiyor. Hayat, albüm dinlemeyi erteliyor.

Flashback (Geriye Dönüş) 2 :

Onüç yada ondört yaşımdaydım. Mersin’de amcamların yazlığındayım. Kuzenim, Cenap ağabeyim, mono kasetçalara bir kaset yerleştiriyor ve dinlemeye başlıyor.
- Bu çalan ne?
- Genesis, diyor.
- Yeni bir toplama albüm ismimi Genesis?
- Yok, Genesis bir grup.
- Tek bir grubun şarkıları mı var kasette?
- Evet, Genesis.

Ergenlik yıllarım toplama kasetlerin zirvede olduğu yıllardı. Her kasetin toplama bir kaset olma zorunluğu varmış gibi düşünürdüm.

Flashback (Geriye Dönüş) 3 :

Mersin Pasajının giriş katındaki Akay Müzik mağazası vitrinin önündeyiz. Beş yaşından beri arkadaşım olan Ahmet Erensoy ve ben. Onüç yada ondört yaşındayız. Akay Müzik’in hazırladığı listelere bakıyoruz. Toplama Kasetlerin devrindeyiz. Müzik dinleme alışkanlığımız Akay Müzik mağazasının hazırladığı toplama kasetler, yurt çapında dağıtımı yapılan Hakan Gündüz’ün hazırladığı Stüdyo 54 toplama kasetleri ve liste vererek doldurttuğumuz toplama kasetler çerçevesi ile sınırlı.

Severek dinlediğim ilk albüm Madonna, True Blue albümüydü. Aslına bakarsanız severek dinlediğim son Madonna albümü de True Blue’ydu. O yıllardan sahip olduğum diğer albümler, Falco ve Eddy Grant’ın albümleriydi. Şimdi bile gayet net hatırlarım her iki albümdeki parçaları.

Albüm dinlemek bir kültürdür. Müzisyeni sadece liste başı şarkısı(ları) ile dinlemek müzisyene haksızlık olur.

Bazı grupları sadece bir şarkısını dinleyerek tanıdığımı düşüneyim:

KISS / I Was Made For Lovin You : Endless Love filminin film müzikleri albümü içinde 3. sırada yer alır bu parça. Filmde kullanıldığı sahneyi hatırlamıyorum, bir şekilde Endless Love’i yeniden seyredip, hangi sahnenin fonunda çaldığını bulmak lazım. KISS’i tanımasam, disko müzik yapan bir grup zannederim.

STATUS QUO / Your In The Army Now : Status Quo’yu toplama kaset devrinde “Your in the army now” şarkısında içinde bulunduğu bir kasetten tanımıştım. Yıllar sonra aldığım Status Qou albümü olmasa Bee Gees tadına bir grup olarak kalacaktı benim hafımazda.

METALLICA / Nothing Else Mathers : Nothing Else Mether’s şarkısı ile dans eden insanlar canlanıyor gözümde daha ne yazayım...

İşte bunun içindir ki liste başı bir şarkı yapmak müzisyen için bazen istenmeyen bir durum haline gelebilir. Esas olan müzisyeni albümlerini dinleyerek değerlendirmektir.

Money, 7/4 lük Başlar, 4/4 lük Biter.

2008-06-11T13:15:00.000-07:00

Pink Floyd’un Pulse adlı konser DVD’sindeki Money şarkısını izlerken Beyin Labirentimdeki düşünce kaydıraklarından birine düştüm...Sarhoştum... Safra kesemin olmamasından mı? Yaşımın ilerliyor olmasından mı? Yoksa düzenli olarak içmeyi bıraktığım için midir bilmem ama az miktadaki içki ile kolayca sarhoş oluyorum. Beş şişe bira bana fazla geliyor artık.

Money çalmaya başlayınca, “Money, 7/4 lük başlar, 4/4 lük biter” diye düşündüm. Ne kadar geç fark ettim şarkıların ölçülerini? Yıllarca aşağı, sola, sağa, yukarı el kol sallayarak ölçü saydırdılar. Neyi, neden yaptığımı anlatan, öğreten biri çıkmadı. Lise sonda müzikten kaldım. Gerçi hak etmiştim kalmayı ama böyle müzik eğitimine, böyle öğrenmemeci.

Herhangi bir enstrüman çalmayan biri için şarkının ölçüsü pek fark edilmeyen bir detay. Şarkının akorlarını, melodi değişikliklerini, şarkı sözlerini takip ederek, bas gitar ve/veya davulun sürelerini dinleyerek şarkının ölçüsü bulanabilir. Lisede bana dandik blok flütü öğretmeye çalışacağınıza, neden müzik nasıl dinlenir onu öğretmediniz?

Birçok (%85-%90) şarkının ölçüsü 4/4 dür. Genellikle şarkı sözleri ölçünün ilk vuruşunda başlar. 4/4 lük bir şarkıda, şarkı sözlerinin başladığı andan itibaren, şarkının temposuna uyarak 1-2-3-4 şeklinde sayarsanız, şarkıdaki sözlerin, melodilerin ve akorların genellikle 1. vuruşta yada 3. vuruşta değiştiğini fark edersiniz. İlk aklıma gelen 4/4 lük şarkı Michael Jackson, Billy Jean. Kafamın içindeki fonda Billy Jean çalarken yeni bir düşünce kaydırağından düşmeye başlıyorum. Ortaokuldayım. 1983-1985 arasında bir yılda. Siyah-beyaz televizyonumuzda, saçları beline kadar uzanan güzel bir kız Blendax reklamında oyunuyor. Yazlıkta platonik aşık olduğum kıza benziyor. Reklamdaki kıza da platonik aşık oluyorum. Saçları beline kadar uzanan kız, saçlarını attıra attıra yürüyerek uzaklaşıyor, reklam bitiyor, fonda Billy Jean. İlk defa Blendax reklamında duyuyorum Billy Jean şarkısını. Henüz şarkının adını bilmiyorum, “Blendax reklam müziği” benim kafamda. Marka olarak bilinen tek şampuan Blendax. Eczanelerde satılıyor genellikle. Biz, temizlik malzemesi toptancısından aldığımız, kiloluk şeffaf plastik şişedeki, muz kokulu şampuanı kullanıyoruz. Nadiren Blendax şampuan aldığımızda seviniyorum. Platonik aşkım ile aynı şampuanı kullanıyorum.

Platonik Blendax aşkımın üzerinden çok geçti. “İkinci Bahar yaşıyor gönlüm”. İkinci Bahar şarkısnı 1-2-3 şeklinde sayarsanız, şarkı sözlerinin, akorların, melodinin ölçünün birinci vuruşunda, “bir” dediğiniz yerlerde, değiştiğini fark edersiniz. İşte size 3/4 valz ritmi.

Bazı şarkılarda, şarkı içinde ölçü değişir. Ölçü değişikliği kısa süreli olabileceği gibi şarkının kalanı yeni ölçüden bitirilebilir. Pink Floyd’un Money adlı şarkısı, şarkı ortasında değişen ve şarkı sonuna kadar devam eden ölçü değişikliği örneğine uyar. Şarkının başlangıcındaki ölçü 7/4 dür. Şarkıdaki bas gitarın çaldığı melodiyi 1-2-3, 1-2-3-4 şeklinde sayarak dinlerseniz, sözlerin, akorların ve melodinin 1 dediğimiz yerde değiştiğini fark edersiniz. Şarkının ortasındaki saksafon solunun bitiminde şarkı 4/4 lük devam eder. Bu noktadan itibaren bas gitarı 1-2-3-4 diye sayarak dinlerseniz değişiklerin “bir” dediğiniz yerlere oturduğu fark edersiniz.

Müzik ölçüleri ve müzik dinlerken ölçülere dikkat etmek üzerine çok yüzeysel değindiğim bu yazı ile daha önce müzik dinlerken ölçülere dikkat etmemiş kişilere iyilik mi yaptım, kötülük mü yaptım emin değilim. Ben alışkanlıktan, doğal bir süreç gibi şarkıları kafamın içinde sayarak dinlerim. Yazdıklarımı okuduktan sonra size kolay gelsin.

Bazılarına çok iddalı gelecek ama “Herkez Pink Floyd dinlemiştir” diyorum. Televizyon seyrediyorsanız, radyo dinliyorsanız Pink Floyd dinlememenize imkan yok. Bir jenerikte, bir haber görüntüsünün fon müziğinde, bir reklam müziğinde dinlemişizdir Pink Floyd’u. Kimimiz bilerek, kimimiz bilmeden.

İzlemekte olduğum “Pink Floyd”, Pulse konserinde Roger Waters yok ama bu kabullendiğim bir gerçek. 2005 yılında, Live 8 konserleri için biraraya gelen efsane Pink Floyd kadrosunu Hyde Parkta izleyen bir arkadaşım “Pink Floyd sahneye çıktığında çevremdeki yeni yetme İngiliz gençler birbirlerine, bu adamlarda kim? diye soruyorlardı” demişti. Kalitesizliğin, bilgisizliğin milleti yok.

Roger Waters’ı 2006 daki Kuruçeşme konserinde izledim. “In the Flesh” ile konsere başladıklarında, sahneden, ışıklardan, sesin gücünden tüylerim diken diken olmuştu. Birçok konser izledim, (1999 daki, Ali Sami Yen’deki Metallica konseri ve 1998 deki, Bostancı Gösteri Merkezindeki Jimi Page, Robert Plant konseri benim için unutulmazdır.) Roger Waters konseri izlediğim en iyi konserlerden biriydi. Konserde saydığım büyüklerimden biri ile karşılaştım. Roger Waters sevdiğini bilmiyordum. “Oğlumu (yeni ergen) getirmek için geldim” dedi. “Sen de yakında kızınla zorunlu olarak böyle konserlere gelirsin” diye ekledi. “Ben kızımla konsere seyirci olarak değil, kızımın vereceği konsere basçı olarak geleceğim” dedim, demek isterdim ama bu büyüğüm ile olan ast, üst ilişkim nedeni ile susmayı daha mantıklı buldum.

“In The Flesh”. Yeni bir düşünce kaydırağına düşürüyor beni. Roger Waters In The Flesh konser DVD sini hatırlıyorum. Bence In the Flesh konserinin yıldızı gitarist Doyle Bramhall. Jim Morisson’a benziyor. Yakışıklı ve karizmatik. Pantolonu ve gömleği tam aradığım sahne kıyafeti. Pür dikkat Doyle Bramhall’ı izliyorum. Adam solak. Bu özelliği belki en normal sıradışı özelliği. Solaklar için yapılmış gitarlar olmasına rağmen, sağ elini kullanarak gitar çalanlar için yapılmış normal bir gitar kullanıyor. Ee bu da bir derece normal sayılabilir, Jimi Hendrix de sağ gitarı ters çevirerek çalardı ama Hendrix tellerin yerlerini değiştirirdi. Normal bir gitarı, bir solak ters çevirerek çalmak isterse, altta olan ince teller yukarı, yukarıda olan kalın teller aşağıya gelir. Hal böyle iken gitar methodu kitaplarındaki tüm akor şekilleri, gamlar karmakarışık olur. Sololardaki esnetme (bend) dediğimiz ses değiştirme hareketini yapmak zorlaşır. Doyle Bramhall tellerin yerini değiştirmemiş, normal bir gitarı almış, hiçbir değişiklik yapmadan solak biri olarak ters çevirmiş, çalıyor. Eski bluescuların bazılarının ekipman ve maddi imkansızlıktan dolayı bu şekilde çaldıklarını biliyorum. Ancak eski bluescuların, özellikle delta bluescuların, çaldığı şarkılar gitar tekniği olarak çok üst düzey teknik ve beceri gerektirmeyen şarkılardır ama günümüz koşullarında ileri düzey bir solo gitaristin bu ekol ile gitar çalmayı öğrenmesi ve çalması şaşırtıcı.

Dııd, Dııd . . . . . . Dııd, Dııd . . . . . . Dııd, Dııd. . . . Uff, Mother, do you think they'll drop the bomb? (Anne, sence bombayı atacaklar mı?) denmesini bekler zihmin meşgul açalan telefon sinyalinde. Çok yalın, çok güzel ve bir o kadarda dolu bir şarkıdır Pink Floyd, Mother. Mother, should I run for President? (Anne, başkan olmalı mıyım?) Mother, should I trust the government? (Anne, hükümete güvenmeli miyim?) Mother, do you think they'll try to break my balls? (Birebir çevirisini yaparsam: “Anne, sence toplarımı patlatacaklar mı?” anlamına gelir ama örtülü anlatılmak istenen malum)

Tüm bu yazdıklarımı düşünmem on dakikadan fazla sürmedi. Toparlayıp yazmam üç hafta.

(*) İki haftadır Faik Murat Müzikoloji başlıklı seri yazılar için notlar tutuyor, Youtube’da videolar arıyorum. Lise yıllarımda dinlediğim müzikleri, ilk gitara başlayışımı, üniversitede tanıştığım ve müziği öğrendiğim, paylaştığım arkadaşlarımı, barlarda canlı çalarken dinleme fırsatını bulduğum, bazıları artık aramızda olmayan, yetenekli müzisyenleri düşünerek notlar tuttum. Forrest Gump tadında bir öykü müzik yolculuğum. Olmadık adamlar ile olmadık şekilde tanışma fırsatı buldum. Yazması, okuması eylenceli bir seri olacak.

İnternet Yazarlığı

2008-06-06T14:23:00.000-07:00

“. . .Yer yer Youtube destekli serbest atışlar” olarak belirledim Beyin Labirentimden Odacıklar blogumun tanımını.

Yazılarımı yazarken dinlediğim şarkıları okuyucu ile paylaşabilmenin bir yolu olsa diye düşünürdüm yıllar önce. O yıllarda internette yazarlık yapmak söz konusu değildi. Bir kitabım olsa, kitabın bölümlerini yazarken dinlediğim şarkıları içeren bir CD de kitap ile beraber verilseydi diye hayal kurardım. Yazının yazıldığı ortam ile okunduğu ortam arasındaki sesteşliğin, her birimizin beyin labirentinde benzer odaları açabileceğini düşünürüm.

Görüntü destekli yazı ise yıllar önce hayal edemediğim bir kurguydu.

İnternet üzerinden yayınlanan yazılarda görüntü ve müzik desteği anlatımı besleyen önemli bir yardımcı. Görüntü ve müzik desteği ile blogumdaki yazılar, Beyin Labirentimdeki hallerine en yakın şekliyle okuyucu ile buluşabiliyor.
BULUŞABİLİYORDU demek daha doğru olacak, Youtube nerede ise bir aydır kapalı. Youtube’u yasaklamanın anlamsızlığı daha önceki kapama kararlarında bilişimciler tarafından sayfalarca yazılmıştı. Yeniden değinmeyeceğim.

Görüntü desteğinin yazıya neler kattığına bir bakalım.

Cumartesi Gecesi Ateşi başlıklı yazıda görüntü yazının içeriğini desteklemiyor. Görüntüyü kullanma sebebim filmin adının yarattığı çağrışım. Yirmibeş yaşın altındaki birçok kişinin Cumartesi Gecesi Ateşi filmini seyretmediği düşünülürse, John Travolta’nın o meşhur dans sahnesini beynimizde canlandırabilmek için görüntü eklemesi zorunlu oluyor.

Ne Görmek İstiyoruz? başlıklı yazı görüntü desteği olmadan anlamsız olacaktır. Yazı görüntüyü yorumluyor.

Kerim Çaplı'nın müzisyenliğini anlayabilmemiz için Kerim Çaplı başlıklı yazıdaki görüntüye ve müziğe ihtiyacımız var. Müziğini dinlemeden bir müzisyeni nasıl anlayabiliriz ki? Keşke Kerim Çaplı’ya ait daha fazla ve daha kaliteli görüntü ve ses kayıtları olsaydı.

Görüntü desteği olmazsa Müzikal Filmler ve Şiddet başlıklı yazı anlamından bir şey kaybetmez ama görüntüler yazıda anlatılan filmleri seyredenlere için o meşhur sahneleri hatırlatırken, seyretmeyenlerde müzikal film seyretme isteği uyandırıyor. Müzikal Filmler ve Şiddet, görsel destekli yazı kurgusu adına en sevdiğim yazım.

Yazıda görsel destek bazen sayfalarca anlatabileceğiniz bir durumu kolaylıkla okuyucuya verebilmenizi sağlıyor ancak bazı durumlarda görselliğin etkili olması için ortak hafızamızın devreye girmesi gerekiyor. Mesela Züğürt Ağa filminden bir sahneyi, Şener Şen’in domates satmaya çalıştığı sahneyi, hatırlayalım. Birkaç dakikalık bu sahnenin etkili olması için filmin tamamını bilmemiz gerekiyor. Bağırarak domates satmak zorunda kalan kişinin bir zamanların ağası olduğunu, bunun ezikliğini yaşayarak domates satmaya çalıştığını bilmemiz sahnenin bizdeki etkisini arttırıyor. Yazık ki Youtube’a şu an erişilmiyor ve o meşhur domates satma sahnesini şimdilik buraya ekleyemiyorum.

Pink Floyd ve şarkı ölçüleri üzerine yazdığım yazıyı, görsel ve müzik desteği olmadan zayıf ve tatsız olacağı için iki haftadır yayınlayamıyorum.

İnternette yazmanın bir başka güzel yanı yazının derinliğini okuyucunun belirleyebilmesi. Okur, bilgisine ve öğrenme isteğine bağlı olarak yazıyı, yazarın sunduğu kadar derinleştirebilir. Yazar ve okurun etkileşim içinde oldukları bir yazım tarzı internet yazarlığı. Örneğin “Mark Knopfler konserine gidebilmeyi çok isterim.” cümlesi kısa bir cümle. Yazar, Mark Knopfler ismine bağlantı koyarak, Mark Knopfler’in kim olduğunu bilmeyenlere, kendi yazısını uzatmadan, anlatabilir. Bağlantılar ile bir sayfalık yazı, verilen tüm bağlantılara gidilmesi durumunda onlarca sayfalık yazı haline gelebilir.

Sınırlı zamanım çerçevesinde Blog dünyasında olabildiğince çok vakit geçirmeye çalışıyorum. Kaliteli, eylenceli, seviyeli ve öğretici blog sayısı sınırlı. Milliyet Gazetesinin blog bölümünü inceledim. Beni tatmin etmedi. İnternet üzerinden yayın yapan gazeteler, sayıları sınırlı ve kadrolu blog yazarları edinmeli,görüntü ve müzik desteğinden yararlanmalı diye düşünüyorum. Mesela Neden Cumhuriyet Gazetesi buna benzer bir uygulama yapmaz?

Kargaya yavrusu kartal görünürmüş. Yazılarımı değerlendirmeye çalışırken, Pop Star yarışmalarında tüm şarkıyı detone söyleyip elenince “Hakkımı yediler” diyen insanları düşünürüm.

Acaba ben de detone şarkıcılar gibi miyim?

B Planınız Var Mı?

2008-05-08T05:15:00.000-07:00

2 Mayıs tarihinde Şili’deki Chaiten yanardağı 9.000 (!? Bizim medyamızdaki haberlere göre 2000) yıl sonra faliyete geçti. BBC de okuduğum habere göre şu an aktif durumda olan 100 yanardağdan 20 si en an patlayabilir.

Myanmar'da yaşanılan felaketi tüm medyada takip etmek mümkün. Bugünkü habere göre ölü sayısı seksenbin! Kafama takılan soru Myanmar'da hangi sıklıkta böylesine büyük afetler yaşanmakta? Yaşanılan döngüsel bir süreç mi? Yoksa olağanüstü bir durum mu?

Bugün Hürriyet'te "Marmara'da hareketlilik arttı, deprem bekliyor" başlıklı bir yazı vardı.

Artan, artarak devam edebilecek olan büyük doğal felaketlerin, Marduk gezegeni habercisi olabileceğini düşünüyorum. Marduk gezegeni hakkında özet bir yazı yazmıştım. Alternatif Yaşam Planlaması içinde Ezoterik Bilgiler başlığı altında Marduk gezegeni hakkında başka yazılar da bulabilirsiniz.

Serdar Turgut’un 29 Nisan ve 30 Nisan tarihli yazılarını aşağıya kopyalıyorum.

Amacım felaket tellallığı değil. Sadece 2012 olasılığını düşünerek mevcut hayatımızda köklü değişimler yapmadan, hayata boşvermeden bir B Planımız olmalı diye düşünüyorum.

Benim B Planım mı ne?

Yazacağım...

- - - - - -
29 Nisan 2008 Tarihli yazı:

Yazarlar / Serdar Turgut

Rana is cool
serdar.turgut@aksam.com.tr

Hafta sonunda biraz sohbet olsun diye Rana’ya “Biliyor musun; dünyanın sonunun 2012 yılında gelmesi ihtimali hayli büyük. Üstelik bu dediğimin Marduk’un gelmesiyle de alakası yok, kehanet de değil. Çok saygın bilim insanlarının yaptıkları çalışmaya göre 2012 yılında dünyayı büyük bir felaket bekliyor. Hatta 21 Aralık 2012 tarihinde, bildiğimiz dünyanın tamamen ortadan kalkacağından bahsediliyor. Ortadan kalkmak derken, daha önce dinozorların yeryüzünden kalkmasıyla eşdeğer düzeyde olan bir felaketten bahsediliyor. İyimser tahminle dünya nüfusunun yüzde 70’inin ortadan kalkacağı ama genelde bu oranın yüzde 90’ı bulacağından bahsediliyor bilimsel çalışmalarda” dedim.

Dedim ve ondan bir reaksiyon bekledim.

Bir süre sustuktan sonra ‘Keşke bunu daha önce söyleseydin de diyete hiç başlamasaydım’ dedi sadece. Bunu son derece cool bir reaksiyon olarak değerlendirdim.

Ve düşündüm ki; Rana son derece haklı. Çünkü, örneğin bu gerçekleri ben de New York’a gitmeden önce öğrenmiş olsaydım, Oray orada karşımda ceaser salatayla başlayıp nefis bir hamburgerle devam ederken, ben bir sebzenin üstüne azıcık sızma yağ dökmekle katiyen yetinmezdim. Ben de bir hamburger patlatıverirdim kesinlikle.

Eğer denilenler doğruysa şunun şuracığında dört yıl kaldı. Geride kalan yaşamı daha şişman bir insan olarak yaşamamın ne sakıncası olabilir ki, değil mi?..

Rana’nın ve konuyu diğer anlattığım arkadaşların reaksiyonlarına baktığımda insanoğlunun ortadan kalkma oranı olarak yüzde 70’ten veya yüzde 90’dan bahsediliyor ya, geride kalan oranın mutlaka Türklerden ibaret olması gerektiğine karar verdim.

İnsanoğlunun yüzde 90’ı ortadan kalksa yine geride kalanlar sadece Türk olabilir.

Düşünsenize sadece Türklerden oluşan bir dünya söz konusu olacak. O zaman da siz; ‘Felakette ölmek mi daha iyi yoksa kurtulmak mı?’ diye de gayet meşru bir şekilde düşünebilirsiniz tabii ki...

Neyse ne ben bir kısmı ciddi şekilde zor bilimsel türde olan yazıları okumayı sürdürüyorum. Rana beni görünce, ‘Bırak uğraşma böyle şeylerle’ ve ‘Zamanı gelince yaparız bir şeyler’ diyor.

Dünyada yaşamı ortadan kaldıracak düzeyde felaketten söz ettiğimden, yapacağımız bir şeylerin nelerden oluşabileceğini açıkça söyleyeyim; ben bilmiyorum.

Konuyu açtığım diğer Türklerden gelen tepkilerden bazı örnekler ise şöyle:

Normal abi, bir şekilde son gelecek tabii ki...

Biz zaten ölmüşüz, bir de geri kalanlar ölüversin ne yapalım.

Fenerbahçe yenildikten sonra bizim için fark etmez.

İşte ben ‘Türkler bu felaketten yırtacak’ derken aslında temelde bu tavra güveniyorum.

Çünkü felaket anı geldiğinde Türkler konuyla ilgilenmeyerek meseleyi küçümseyerek felaketi atlatacaklar. Belki de hiç algılamayacaklar onu.

- - - - - - -

30 Nisan 2008 tarihli yazı:

Yazarlar / Serdar Turgut

21-12-2012
serdar.turgut@aksam.com.tr

Ben bugüne kadar böylesine bir şey ne gördüm ne de duydum.

Üstelik ben felaket senaryoları okumaya da alışkınımdır. Maya’ların takvimlerinde ortaya koydukları felaket senaryosundan, Marduk gezegeninin 2012 yılında geleceğine kadar birçok konuyu okumaya ve anlamaya çalışıyordum.

Ancak bu kez durum farklı, tahminler farklı. Konularında değeri dünyaca kabul edilmiş bilim adamlarının yaptıkları gözlemler ve analizler, dünyanın hareketine dayalı araştırmalar ve Güneş ile ilgili yapılan gözlemler, 2012 yılında Dünya’da bir dizi felaket olayının yaşanacağı, üstelik 21 Aralık 2012 tarihinde Dünya’da büyük felaket olacağı ve Güneş’ten kaynaklanan bazı etkilenmeler yüzünden dünyada canlı yaşamın büyük ölçüde silineceği söyleniyor.

Tahmin edilen felaket öylesine büyük boyutlu ki; birçok saygın kuruluş, bu bilim adamlarının yaptığı çalışmaya finansör olmaktan çekiniyor. Çünkü bu kadar kötümser bir senaryoya kurumlarının imza atmasının kendi prestijlerine zarar vereceğini sanıyorlar.

Açıkça söyleyeyim; şunun şurasında sadece dört yıl sonra olacağı söylenen olayları yazmadan önce ben de çok düşündüm. Hem de soğuk terler döktüm yazacaklarımı düşünürken. Çünkü benim de küçük çocuğum var ve bu gibi durumlarda insan bir tek, çocuğunu düşünüyor tabii ki...

Üstelik kimsenin kendisini ve ailesini korumak için yapabileceği bir şey yok. Dünya canlı nüfusunun yüzde 70 ila yüzde 90’ını ortadan silen boyuttaki bir felaketten bahsediliyor çünkü.

Dünya’nın bugünkü hareket rotası sürdüğü takdirde ve Güneş’teki hareketlenme devam ederse (patlamalar) 2012 yılında Dünya’nın kuzey ve güney kutupları yer değiştirecek.

Dünya’daki magnetik güç tamamen ve radikal değişime girecek, büyük tufanlar, depremler ve volkan patlamaları olabilecek.

Patlamasına kesin olarak bakılan yanardağlardan bir tanesi de ABD’deki Yellowstone Parkı’nın altında buılunan yanardağ. Biliniyor ki; bu yanardağ 600 bin yılda bir patlıyormuş ve patlama zamanı da gelmiş. Hesaba göre bu da 2012 yılına denk geliyormuş.

Böyle birtakım şeyler okuyup duruyorum işte ve bunları öğrenip de içimde tutmam imkansız hale geldi artık. Sadece Yellowstone Parkı’ndaki patlamanın Kuzey Amerika’da canlı yaşamı ortadan kaldıracağı söyleniyor. (Evet Oray, tekrar New York’a gideceksek bunu daha fazla ertelemesek iyi olur gibi geliyor).

Mayalar’ın kendi Dünya takvimlerinde 21 Aralık 2012 tarihini 13.0.0.0.0. Buradaki 13 baktun sayısı 400 Maya solar yaşı bu veya 144.00. 13 sayısı kozmolojilerinde kutsaldır onların. 22 Aralık 2012 ise Maya tarihine göre 0.0.0.0.1 olarak yazılmış yani Güneş’in tekrar başlaması da diyebilirsiniz buna.

Çok tuhaf, aklımın fazla yetmediği şeyler bunlar ama varlar yani ‘bilmeyelim’ diyerek bunlardan kaçış yok.

Pembe Otobüs - Yunus Nadi Roman Ödülü

2008-05-01T22:09:00.000-07:00

4 Ocak 2008 günü “Sevgili Murat Ünel’e mutlu bir 2008 ve başarılar dilerim.” diye yazarak imzalamış Geri Gelmemek Üzere adlı ilk romanını Mehmet Anıl. 2008 Mehmet Anıl için güzel başladı. Pembe Otobüs adlı romanı ile Yunus Nadi 2008 Roman ödülünü kazandı.

Son birkaç aydır yoğun olarak araştırma ve tarih kitapları okuyorum. Doğrusunu isterseniz biraz yoruldum bilgi bombardımanı altında kitap okumaktan. Elimdeki kitapları bitirir bitirmez Mehmet Anıl’ın Pembe Otobüs kitabına başlayacağım. Kitabı okuyan arkadaşlarımdan aldığım olumlu yorumlardan sonra kitaba başlamak için sabırsızlanıyorum.

Mehmet Anıl’ın Yunus Nadi Roman ödülünü aldıktan sonra Cumhuriyet Kitap ekinde yayınlanan röportajını aşağıya ekliyorum.

Günlük hayatın koşuşturmacasında yaşadığım, gözlemlediğim olayları yazı malzemesi olarak kullanmaya çalışıyorum. Dolmuşta I, Okyanus (Seviyesizlik) Ne Kadar Derin?, Düşünce Kaydırağı I başlıklı yazıları günlük hayatın bana verdiği malzemeler, gözlemler ile yazdım. Sıkışıp kaldığım yerden kurtulmak adına ister kendimi avutmak diyeyim, ister yapabileceklerim için bir umut ışığı. Mehmet Anıl’ın röportajındaki bir paragrafa dikkatinizi çekmek istiyorum.
“Hayatıma beyaz bir sayfa açacaktım ve bu sayfa yazı işçiliği oldu. Kendimi yazı yoluyla ifade etmeyi seçtim ve bu durumdan fazlasıyla memnunum'. Mehmet Anıl, 2001 yılına kadar toplumun değişik katmanlarından insanlarla bir araya geldiğini aktarıyor. Banka müdüründen hamala, müsteşardan bekçiye kadar değişik profilden bireylerle bir arada olduğunu söyleyen Anıl, 'On beş yılı bulan iş hayatımda bu kişilerle aynı sofralarda oturdum. Yaşam kavgasının tam orta yerindeydim. Bu süreç içerisinde her anı ayrıntısıyla gözlemledim. Ailemin yönlendirmesiyle küçük yaşlarda edindiğim okuma tutkusunu yazıya döktüğümde, çantamda büyük bir hazine daha vardı. O da, çalışma hayatımda edindiğim izlenimler' diyor Mehmet Anıl.

Henüz hiçbir teklif olmamasına rağmen Okur-Yazar, İşveren Arıyor başlıklı ilanıma/yazıma 2008 yılı içinde olumlu yanıt vereceğim bir teklifin gelmesini diliyorum.

. . .

ROMAN ÖDÜLÜ: Mehmet Anıl

'Yazmak, teslim olmama adına bir eylem biçimi'

Mehmet Anıl, üçüncü romanı Pembe Otobüs'le 2008 Yunus Nadi Ödülleri'nde, en iyi roman ödülünü aldı. Pembe Otobüs, Türkiye'nin 12 Eylül öncesinde yaşadığı siyasi, etik karmaşa sırasında yetişmiş kuşakları anlatıyor. Romanın anlatıcısı, üniversite sıralarında bıraktığı arkadaşlarını, aralarından birinin intiharı üzerine, bir araya getirir ve ortaya sürprizlerle dolu, gerilimli bir roman çıkar.

Ozan YAYMAN

Kendini, edebiyata adayan bir yaşam onunki. Okumak; yazmak için okumak eylemini ve ardından yazma işini yaşamının odağına oturtan Mehmet Anıl sözü edilen.İzmirli yazar Mehmet Anıl'ın, Pembe Otobüs adlı yapıtı Yunus Nadi Roman Ödülü'yle taçlandırıldı. Yazarın edebiyat tutkusu, kitabının girişinde 'Mehmet Anıl 2001 yılından bu yana sadece edebiyatla ilgilenmektedir' vurgusuyla ifade ediliyor.Peki 2001 yılına kadar ne yaptı Mehmet Anıl? İş hayatındaydı. Çalışma yaşamının yazarlık serüvenini besleyen en önemli unsur olduğunu üzerine basa basa vurguluyor yazar. 1962 İzmir doğumlu olan Mehmet Anıl, Saint Joseph Koleji'ndeki eğitiminin ardından Ege Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi'ni bitirdi. Ardından AIESEC bursuyla İtalya'da Credito Italiano Bankası'nda staj yaptı. Türkiye'ye dönüşüyle birlikte, 1989 yılında tekstil şirketini kurdu. İşletmelerinde, bir dönem 800 kişiyi istihdam ediyorlar. Derken 2001 yılı geliyor ve ülkenin yaşadığı ekonomik kriz onları da etkiliyor ve iflas ediyorlar. Bu süreçte hayatında bir başka değişiklik daha oluyor. Evliliğini sonlandırıyor. Bu süreci kısa ve öz biçimde özetliyor Anıl:

BEYAZ BİR SAYFA...

'Hayatıma beyaz bir sayfa açacaktım ve bu sayfa yazı işçiliği oldu. Kendimi yazı yoluyla ifade etmeyi seçtim ve bu durumdan fazlasıyla memnunum'. Mehmet Anıl, 2001 yılına kadar toplumun değişik katmanlarından insanlarla bir araya geldiğini aktarıyor. Banka müdüründen hamala, müsteşardan bekçiye kadar değişik profilden bireylerle bir arada olduğunu söyleyen Anıl, 'On beş yılı bulan iş hayatımda bu kişilerle aynı sofralarda oturdum. Yaşam kavgasının tam orta yerindeydim. Bu süreç içerisinde her anı ayrıntısıyla gözlemledim. Ailemin yönlendirmesiyle küçük yaşlarda edindiğim okuma tutkusunu yazıya döktüğümde, çantamda büyük bir hazine daha vardı. O da, çalışma hayatımda edindiğim izlenimler' diyor. Mehmet Anıl'ın, ilk roman dosyası hâlâ yayımlanmayı bekliyor. İlk kitabı Geri Gelmemek Üzere 2004 yılında okurla buluşmuştu. Bir deniz fenerinde yaşayan fenercinin, yalnız yıllarını aktardığı kitabıyla eleştirmenlerin ilgisini çekti. Roman karakterinin yanı sıra mekâna kattığı anlam ön plana çıkarken, okurları sordular:'Sen bu mekanda bulundun mu?' Hayır yanıtını verdi bunu soranlara, 'Asıl olan, sana hazır halde gelen okuru sıkmadan, aktarılanın içine çekmektir' dedi ardından. Yayımlanan ikinci romanı Bitik. Üçüncü romanıyla Yunus Nadi Roman Ödülü'nü almaya hak kazanan Anıl'a, 'Daha yolun başında hızlı bir giriş mi edebiyat dünyasına?' diyecek oluyoruz, 'Ben kendimi yazma eylemine adadım. İş hayatından sonra kendime beyaz bir sayfa açtım ve bu sayfanın lekelenmesini istemiyorum. Tüm enerjimle yaşadığım çevreye, ülkeme, bireylerine ve gelecek kuşaklara artı değer katma adına bildiğim yolda yürüyorum' yanıtını veriyor. Anıl, küresel sermayenin tek düze insan yetiştirdiğini ve bunun kendisini de rahatsız ettiğini vurgulayarak şunları söylüyor:'Günümüzde Şanghay, New York olmuş durumda. Çin neresi, ABD neresi? Ama küreselleşme o denli etkili ki, binlerce kilometre uzağı bile, kendisine dönüştürebiliyor. Bu süreçten ülkemiz de olumsuz etkileniyor. Yerel değerlerimiz günden güne daha fazla erozyona uğruyor. Kendi payıma bir şeyler yapmalıyım diyorum. Yazmak, teslim olmama adına bir eylem biçimi benim için. İflas ettikten sonra kolay yolu seçip bir şirkete genel müdür olabilirdim. İdeallerim vardı ve bu uğurda yürümek için yazı emekçisi olmayı seçtim.'

ÖNEMLİ OLAN...

Pembe Otobüs, Mehmet Anıl'ın, kendisine dert edindiği küreselleşme sürecinde bireyin değerlerinden koparılmasını, yerel motiflerin birer birer tekdüze yaşamın altında ezilmesine tepki romanı. 12 Eylül öncesinden başlayarak günümüze gelen aşamayı başta 'Demir' karakteri olmak üzere, yakın arkadaş çevresi üzerinden veriyor yazar. Zamanın değişen hallerinin yanı sıra 'Demir'in savrulmuşluğuna 'iyi'nin masumiyeti ekleniyor. Bu ve buna benzer pek çok renkli çizgide akan yapıtın içine girdikten sonra soruyorsunuz: 'Siz bu romandaki karakterleri bire bir yaşadınız mı?'Yanıtı kısa ve net.'Hayır' diyor.Ardından da ekliyor:'En önemli olan, yazar bunu gerçekten yaşadı mı hissini verebilmektir.'Pembe Otobüs'e, salt siyasi roman demenin haksızlık olacağını söyleyen Anıl, 'Tamamen siyasi bir roman değil Pembe Otübüs. Evet 12 Eylül günlerini de kullandım ancak sadece bu gözle bakılmamalı yapıta' diyor.

30 YIL ÖNCESİNDEN...

12 Eylül öncesi İstanbul'da lise öğrencisi olduğunu söyleyen Anıl, bombaların patladığı sokaklar, tankların kapı önünde beklediği okul, vapurdan inerken yapılan üst, baş araması, muhalif yayınları okuyanlara uygulanan şiddet gibi olguları unutmasının mümkün olmadığını söyleyerek, 'Toplum 30 yıl öncesinden baskı ve kıskaç altına alındı. Şimdi bu kıskaç ortamının başka bir boyutunu yaşıyoruz. Adına küreselleşme dediğimiz, yereli yerle bir eden bir süreç var karşımızda. Bireyi köklerinden koparma üzerine kurgulanan, insanları her geçen gün daha yalnızlaştıran bir dönem bu. Pembe Otobüs'ün yolcuları yaşananlardan rahatsızlık duymayanlar diyebilirim. Muhalif olanların bu otobüste yeri yok' diyor. İmge gücü roman karakterinin baskın özelliği olan Anıl'a göre, 'okur kitaba başlarken inanmaya hazır'. Okurun zihninde soru işaretleri bırakmadan düşüncelerini aktarma yolunu seçtiğini vurgulayan yazar, 'Bu aşamada imgeler boy gösteriyor' diyor. Okuru fazla yorma taraftarı olmadığını dile getiren Anıl, zamanlar arasında gezinmeyi sevdiğinin altını çiziyor. Bunun romana hareket kattığını söyleyen yazar, mütevazılığı elden bırakmadan editörü Faruk Duman'ı anmadan geçmiyor. Yazma eylemi sırasında çok sıkıştığı anlar olduğunu vurgulayan Anıl, 'Bu hallerimde, iyi ki editörlük mesleği var diyorum. Sıkıştığım anda, oku bakalım Faruk diyorum. Ben kendi başıma yazdığımı defalarca okusam, tarafsız bir gözle bakamam ve ilk başladığım yerde dururum. Editörlük kitaba çok şey katıyor. Ayrıca yapıt zaten senin, niye editörden faydalanmayasın ki' diyor. Yunus Nadi ödülüyle onurlandığını dile getiren Mehmet Anıl: 'Yunus Nadi Ödülü alanların listesinin yer aldığı günkü gazeteyi açar, günün birinde bu ödülü ben de alsam diye hayaller kurardım. Hayalim gerçek oldu. Bu çok büyük bir mutluluk. Emeğimin Yunus Nadi adıyla taçlandırılması gönencimdir.' Pembe Otobüs/ Mehmet Anıl Can Yayınları/ 270 s.

Aç Tavuk Tahıl Ambarında

2008-04-27T03:29:00.000-07:00

Beyin Labirentimden Odacıklar kartvizitlerini, Cumhuriyet Gazetesi Ankara Temsilcisi Mustafa Balbay'a ve her sabah radyoda dinlediğim Cumhuriyet Gazetesi yazarı Ümit Zileli'ye vermeyi planlıyorum. Kartvizit dediğime bakmayın, excel programını kullanarak hazırladığım Beyin Labirentimden Odacıklar blogumun web adresi ve benim iletişim detaylarımı içeren bilgisayar çıktısınının, beyaz bir kartona yapıştırılarak kesilmesinden oluşturulmuş topu topu iki adet kartvizit. Haute Couture kartvizit !

Ay sonu, kredi kartım zirve yapmış, gitmemem lazım ama tutamıyorum kendimi, gidiyorum 13.İzmir Kitap Fuarına.

Kitap fuarlarında büyük yayınevlerinin standlarındansa kolay kolay kitabevi raflarında yer bulamayan adı sanı duyulmamış yayınevlerinin standlarını gezmeyi severim.

İlk kitabım Tema standından. İçinde Alternatif Yaşam Planlamasında kullanabileceğim bilgiler olabilir düşüncesi ile "Finlandiya Ormancılığı için Yeni Çevre Programı" başlıklı kitabı satın alıyorum.

Anıtkabir Derneğini Yayınları standında 24 ciltlik "Atatürk'ün Okuduğu Kitaplar" isimli harika kitapları, içinde bulunduğum mali durumu da göz önünde bulundurarak, incelemekle yetindim. Anıtkabir'i ziyaret ettiğimde bu kitapları görmüştüm ama inceleme fırsatı bulamamıştım. Anıtkabir'i ziyaret edenler bilirler, Atatürk'ün okuduğu kitaplar, Anıtkabir müzesinin çıkışına yakın bir noktada, büyük bir kütüphanede sergilenir. Kütüphaneyi gördüğümde "Atatürk bu kadar kitabı nasıl ve ne zaman okumuş?" diye düşünmüştüm. Atatürk'ün okuyarak altlarını çizdiği, dikkat çekici işaretler koyduğu, sayfalarının kenarlarına kendi görüş ve düşüncelerini yazdığı sayfalar tespit edilmiş ve derlenerek 24 ciltlik kitaplar oluşturulmuş. Normalde fiyatı 324 TL ama fuarda indirimli fiyattan, 150 TL den satılmaktaydı. Belki de bir daha basımı olmayacak bu kitapları birgün mutlaka almalıyım.

Dini/Dinci yayınevlerinin standları ile de ilgileniyorum. Ne de olsa onların kitaplarını da her kitabevinin rafında bulunmuyor. İkisi Nurcu, biri Nakşibendi üç farklı yayınevinden kitaplar aldım. Sert kapak ciltli, sayfaları kaliteli kağıttan, kalın kalın, kitaplar on, onbeş liraya satılıyordu. Okuyalım bakalım neler demişler?

Gelelim Türksolu (İleri Yayınları) standına... "İstila", "Savunma", "Artık Susma Yorgun Demokrat" kitaplarını alıyorum. Standın öbür ucunda Öner Yağcı kitaplarını imzalıyor. "Kaptan" ve "Gökyüzüne Akan Irmak" kitaplarını imzalatıyorum.

Küçük yayınevleri turumu tamamlayıp büyük yayınevlerinin standlarını geziyorum.

Bilgi Yayınevininde Vural Savaş var. "Atatürk'ün Kemiklerini Sızlatan parti:CHP" ve "AKP Çoktan Kapatılmalıydı" kitaplarını imzalatıyorum. Bilgi Yayınevi, kitap alanlara, hediye olarak yayınladıkları eski kitapları veriyordu. Benim şansıma Paul Nizan'ın, Özdemir İnce'nin Türkçeleştirdiği, 1975 Ağustos, birinci basım Fesat adlı kitabı düştü. 1975, birinci basım, sayfaları sararmış, eski kokan bir kitabı almak sevindirdi beni.

Sırada Cumhuriyet Kitapları var. Ümit Zileli kitaplarını imzalıyordu. İmza kuyruğunda her daim üç beş kişi var. Neyse ki sıra düzenli ve hızlı ilerliyor, çok beklemiyorum. "Aydın İhaneti" ve "Vurgun Demokrasisi" kitaplarını imzalaması için Ümit Zileli'ye veriyorum.
- Geçmiş olsun. (Ümit Zileli bir hafta önce safra kesesi ameliyatı olmuştu) Nasılsınız?
- Teşekkür ederim.
- Lapararoskopi mi oldunuz?
- Evet. Lapararoskopi mi? Laproskopi mi?
- Bilmiyorum.
- Hangisi doğru ben de emin değilim.
- Ben de geçen sene safra kesesi ameliyatı oldum.
- Geçmiş olsun.
- Her sabah sizi dinliyorum. Cumhuriyet'e internet üzerinden aboneyim, gazeteyi bilgisayardan okuyorum. Kendimce internette youtube görüntü destekli yazılar yazıyorum. Vaktiniz olur, incelerseniz sevinirim diyorum Haute Couter kartvizitimi uzatırken.
- Ne iş yapıyorsunuz?
- Denizcilik sektöründe çalışıyorum. Cevap verirken ki tutukluğum, iştahsızlığım dikkat çekici.
- Asıl yapmak istediğiniz bu değil sanki?
- Şeyy, aslına bakarsanız okur-yazar olmak istiyorum.
- Sitenizi inceleyeceğim diyerek kartvizitimi ceketinin cebine koyuyor Ümit Bey.

Sıradakileri bekletmemek adına ek sıkışıp, Cumhuriyet standından ayrılıyorum.

Saat birbuçuğu geçiyor. Mustafa Balbay'ın söyleşisine gidiyorum. Salondaki tüm yerler dolu. Salonun arka tarafında, halı kaplı zemine oturup, biraz dinleniyorum. Aldığım kitaplar epey ağırlık yapıyor artık.

Söyleşiyi yarım saat dinledikten sonra fuar salonuna dönüyorum. Girişteki Bilgi Yayınevinin etrafı kalabalık. Turgut Özakman ve Emin Çölaşan kitaplarını imzalayacaklar, kuyruklar oluşmaya başlamış. iki kuyruğa birden giremeyeceğim için Turgut Özakman'ın imza kuyruğuna giriyorum. "Diriliş" ve "Kurtuluş Savaşı ve Cumhuriyet Kronolojisi" kitaplarını alıyorum. Yine hediye kitap veriyorlar. Bu sefer ki hediye kitabım Mümtaz Soysal'ın "İçgüveysinin Encamı". Sıra ilerlerken gözüm karşı standdaki afişe takılıyor. 27 Nisan, pazar günü Hikmet Çetinkaya'nın imza günü var. Maalesef pazar günü fuara gelemeyeceğim. Kitaplarımı Turgut Özakman'a imzalatıp yeniden Cumhuriyet Yayınları standına gidiyorum.

Henüz Mustafa Balbay gelmemiş ama şimdiden sıra oluşmaya başlamış. Sıraya giriyorum. On, onbeş kişi var önümde. Daha önce satın alıp okuduğum "Devlet ve İslam" kitabı ile fuardan aldığım "Heyecan Yaşlanmaz" adlı kitabı imzalatacağım. Sıra kalabalıklaşırken Mustafa Balbay standa geliyor. Etrafı o kadar kalabalık ki stand girişine kadar ilerlemek yerine, standın üzerinden atlayarak içeri giriyor. Kısa sürede sıranın bana geleceğini düşünürken, bizim oluşturduğumuz sıraya alternatif bir başka sıra oluşuyor. Mustafa Balbay bir yandan kitaplarını imzalıyor, bir yandan kitap imzalatanlarla resim çektiriyor. Tahmin ettiğimden daha uzun süre bekledikten sonra sıra bana geliyor. İkinci ve son Haute Couture kartvizitimi çıkarıp vermek üzere hazırlıyorum. Balbay kitapları imzalarken,
-Gazetenize internet üzerinden aboneyim, internet yazarlığı için deneysel bir çalışma yapıyorum. Video destekli yazılarımı, kartımda verdiğim adresten inceleyebilirsiniz diyorum ve kartımı veriyorum.
Kartımı standın altındaki bölüme, kendisine verilen diğer not kağıtlarının yanına, koyuyor.

Kalabalıktan güçlükle sıyrılıp, Cumhuriyet Yayınları standından uzaklaşıyorum. Bu karmaşada Mustafa Balbay'ın ne dediğimi hatırlayacağını, kartvizitimi yanına alarak, yazdıklarımı inceleyeceğine pek ihtimal vermiyorum... Olsun ne kaybettim? Seneye 2009Haute Couture karvizit ile bir kez daha denerim.

Bu yazıyı yazarken, bugün (27 Nisan pazar günü) kitap fuarına gidip gitmeyeceğini sormak için arkadaşım Aslı Dokuzeylül'ü aradım. Tahmin ettiğim gibi Aslı kitap fuarındaydı. Fırsat bulursa Hikmet Çetinkaya'ya benim için "Şeriat Pazarı Tarikat/Siyaset/Ticaret III" isimli kitabını imzalatmasını rica ettim...

28 Nisan 2008 Notu: Aslı, Hikmet Çetinkaya'ya istediğim kitabını imzalatmış. Bir de hediye almış bana. Yılmaz Dikbaş'ın "Gaflet Dalalet Hıyanet" kitabını adıma imzalatmış. Buradan bir kez daha Aslı Dokuzeylül'e teşekkür ediyorum.

Hediye edilen kitaplar ile birlikte 13. İzmir Kitap Fuarını 22 kitap sahibi olarak tamamladım.

Hata Yaptım

2008-04-21T02:01:00.000-07:00

Evet hata yaptım...
1) Çocukluğumda bu gibi ürünler bulunamaz olduğu için, bulunsa da alınamaz fiyatta olduğu için içimdeki çocuk düşünmedi ve hata yaptım.
2) Ucuza alacak kadar zengin olmadığımı unuttum. Fiyat odaklı davrandım ve hata yaptım.
3) Tüketim çılgınlığına kapıldım ve hata yaptım.

Geçtiğimiz cuma günü Derin'in doğum günü idi. Hediye almak için Derin ile beraber yeni açılan bir oyuncak dükkanına girdik. Açılış nedeniyle fiyatlar piyasa fiyatlarının altındaydı ve kendimi kaptırdım.

Resimde gördüğünüzün benzeri uzaktan kumandalı helikopteri ucuz olduğu için satın aldım. Dış görünümü ile aldığım helikopterin aynısı olan rafdaki başka helikopterler benim aldığım helikopterin üç-dört katı farklı fiyatta satılmaktaydı. Satıcı çocuğa
- Eee, bunlar aynı görünüyor farkları ne? diye sordum.
Satıcı çocuğun verdiği yuvarlak cevaplardan birşey anlamadım, sonuç "onlar farklı" oldu. Fazla üstelemedim.

Eve geldim, helikopteri uçurdum. İlk birkaç dakika eylenceliydi taaki helikopterin şarjı hızla azalıp, yerlerde sürünmeye başlayıncaya kadar. Helikopteri şarj ettim. Birkaç dakikada şarj oldu...

Sonuç: Helikopter otuz saniye kadar uçabiliyor, uçarken hızla şarjı bitiyor ve bir otuz saniye daha uçabilmesi için birkaç dakika beklemek gerekiyor. Boşa harcanmış para ve malzeme.

Bu sabah rahmetli babamın yaptığı uçurtmaları hatırladım. Adam boyunda, kocaman, kırmızı-lacivert (Mersin İdman Yurdunun renklerinde) uçurtmalar yapardı babam. Uçurtma varken neden işlevsiz bir oyuncağa para verdim ki? Hata yaptım...

İlk fırsatta güzel bir uçurtma alacağım. Öyle uzaktan kumandaya gerek yok. İpinden tutacağım, havayı, uçurtmayı hissedeceğim ipte. Saatlerce havada kalacak uçurtma, şarj derdi yok, doğa kendi enerjisini verecek. Sıkılıncaya kadar uçuracağım uçurtmamı.

Uçurtma resimleri ararken aşağıdaki uçurtma resmini buldum. "Cursor" şeklinde uçurtma. Böyle bir uçurtma ve böyle bir ortam bulursam, tüm günü uçurtma uçurarak ve manzarayı seyrederek geçirebilirim... :)

Apartbirahane

2008-03-13T08:27:00.000-07:00

Sürgü kapıyı açıp, kafamı içeri uzattım. Yaklaşık yirmibeş metrekare oturma alanı olan birahane tıka basa insan dolu. Sigara dumanından göz gözü görmüyor. Hemen kafamı geri çektim ve sürgü kapıyı kapattım...

Tanımadığım bir şehirin sokaklarında, otobüsün hakeret etmesine kadar geçirmem gereken iki saati doldurmak için geziniyorum. Niyetim bir bira içecek orta halli bir birahane bulmak. Gelin görün ki, gezindiğim sokaklar hiç de orta halli görünmüyor. Neyse ki hava güzel, üşümeden sokakta ilerliyorum. Bir apartmanın birinci katında bir birahane tabelası gözüme ilişiyor ama gözüm birahaneyi tutmuyor. Birinci katta birahane mi olur? Gidip içeri bakmayı bile düşünmüyorum. Sokakta ilerlemeye devam. Yürü, yürü, birahane yok. Yeter artık bir yere girip oturayım, otobüsün hareket edeceği yereden daha fazla uzaklaşmayayım düşüncesiyle, bir tekel bayiine
- Buralarda eli yüzü düzgün bir birahane var mı? diye soruyorum.
- Yolun karşısındaki, apartmanın birinci katını gösteriyor.
Demek ki buralarda apartmanların birinci katlarında birahane normal durum. Daha fazla gezmek istemediğim için apartmandan içeri giriyorum. Karanlık ve pis merdivenlerden yukarı çıkıyorum, çıkıyorum, çıkıyorum. Ulan nasıl birinci kat bu, çık çık gelemedik derken, dairenin kapısına geliyorum. Açık kapıdan içeri giriyorum. Beyaz florasan lambaları ile aydınlatılmış, örtüsüz masalar, birahaneden çok bir kebapçıya gelmişim izlenimi uyandırıyor. Apartman dairesinin iç duvarları yıkılarak, genişçe bir salon oluşturulmuş. Al sana apartbirahane. İçerisi kalabalık değil, birkaç masada, altı yedi kişi oturuyor. Salonun ortasında, duvar dibinde bir masaya oturuyorum. Tam karşımda vitrinli buzdolabı ile bölünmüş mutfak bulunuyor. Oturduğum yerden mutfağın içini, mutfak tezgahını, lavaboyu, yıkanmış, ters çevirilerek lavabonun yanına konmuş bardakları rahatlıkla görülebiliyorum. Derli toplu, temiz bir mutfak.

Sırtı hafif kamburlaşmış garson, sıkılgan bir tavırla yaklaşarak, kısık sesle ne istediğimi soruyor.
- Bir bira ve fıstık, diyorum.

Mutfağın girişindeki duvara asılı LCD televizyonu seyretmeye koyuluyorum. Günün maçından özet görüntüler verilmekte. Biramı ve tuzlu yerfıstığını getiriyor silik garson. Biradan bir yudum alıyorum. Çok soğuk değil, zaten çok soğuk olmasını da istemiyorum, boğazım ağrıyor sonra. Soğuk bira fikri Beyin Labirentimde hızla bir odanın kapısı açıyor ve içeri eski şişe Efes Pilsenlerin arka yüzündeki etiket giriyor. O etiketi ezbere biliyorum. Eski etiketlerde “Biranın ideal soğukluğu olan 6-8 derecede içilirse tadına daha çok varılır” yazıyordu. Bu cümleyi yeni etiketlerden çıkardılar. Bir tuzlu yerfıstığı atıyorum ağızıma. Apartbirahane için şaşılacak kadar taze ve lezzetli. Birer birer yiyorum tuzlu fıstıkları. Beyin Labirentimde, elalemin derdi, beni gerdi bölümünde yer alan bir odacık açılıyor. Tuzlu fıstıkların, tuzlu kabuklarını soyarak yiyen kişiler geliyor gözümün önüne. Tuzlu fıstıkların kabuklarını soyacaksak neden tuzluyoruz?

İkinci biramı bitirip, hesabı istiyorum. Silik garson hesabı getiriyor. Parayı kahverengi suni deri kaplı hesap defterine koyup, üstü kalsın diyorum. Silik garson aldığı bahşişten memnun kasaya gidiyor. İki biradan sonra sıra kirayı ödemekte. Malum bira satın alınmaz kiralanır. Tuvalete gidiyorum. İki pisuvardan birine yanaşıyorum. Büyük alışveriş merkezlerinin erkekler tuvaletinde, pisuvarların üzerinde, reklam çerçevelerinin olduğu yerde, A4 boyutunda bir kağıda yazılmış notu okuyorum, kiramı öderken.

Gözüm yan pisivarın üzerindeki nota ilişiyor. Not Lütfen, Lütfen, Lütfen diye başlıyor. Biraz dikkat ile bu işi başaracaksın. Kiramı ödemeyi bitirip, yazıların fotoğrafını çekiyorum. Elimi yıkamak üzere lavaboya gidiyorum. Lavabonun hemen yanındaki yazıyı okuyorum. Evet, kesinlikle takıntıları var yazanın. Temizlik takıntısı. Hani takıntılı ev kadınları vardır, sürekli evi temizler, eve misafir gelsin istemez, misafir geldiğinde ise, oturduğu yerden kıpırdamasın, evi kirletmesin diye titizlenir durur ya, öyle biri bu yazıları yazan. Gel gör ki bu takıntılı kişi aynı zamanda apartbirahane işletmecisi. Her gece korkusu ile sürekli yüzleşmek zorunda kalıyor. Acaba biri dışarı kaçırdı mı? Yazıları yazan kişi aynı zamanda naif biri de. İnsanları kırmak istemiyor, sürekli rica ediyor, “ne olursun” diyor, “lütfen” diyor. Yazıları yazanın kişiliğini ve çalışma ortamını düşünüp, onun adına üzülüyorum. Lavabonun yanındaki yazının da resmini çekiyorum.

Gülümseyerek tuvaletten çıkıyorum. Apartbirahanenin pis ve karanlık merdivenlerinden aşağı inerken, çektiğim resimlere yazıcağım yazıyı kurguluyorum kafamda.

Okur-Yazar, İşveren Arıyor

2008-03-08T07:23:00.000-08:00

Günde sekiz saat, haftada yedi gün, yılda 340 gün kitap okuyup, yazı yazabilecek okur-yazar, işveren arıyor...

Binlerce kitap var okumak istediğim ve binlerce yazı bekliyor Beyin Labirentimin Odacıklarında. Gelin görün ki, mevcut işime devam ederken bunu yapabilmem zor görünüyor. İşte bu nedenle okumam ve yazmam karşılığında bana işverecek birini arıyorum.

Günlerce evden çıkmadan okuyup, yazabilirim, hiç sıkılmam.
Okuyacağım kitapları, yazacağım konuları ben belirlerim.
Çok geniş bir yelpazede, birçok farklı siyasi görüşü, dini konuları, ezoterik bilgileri okumayı severim.
İnceleme, biyografi, roman, öykü, senaryo, şiir gibi birçok yazın türünü okurum.
İleri düzeyde İngilizce bilirim ve fakat zorda kalmadıkça İngilizce kitap okumam.
Yazarken aynı anda müzik de dinleyebilmekteyim.
Geniş bir müzik bilgim vardır.
İmkanlar sağlanırsa profesyonel düzeyde elektro gitar ve bas gitar çalabilirim.
Bu işten emekli olmayı düşünmem, yukarıdaki şartlar sağlanırsa önümüzdeki otuz, otuzbeş yıl hiç şikayet etmeden çalışırım.

Maaş konusunda anlaşabileceğimizi düşünüyorum. "Dünya malı dünyada kalır", "Az olan daha çoktur" hayat felsefelerim arasındadır.

Tüm bu anlattıklarını yapman için sana neden maaş versinler diye sorarsanız.

1) Kitap okumak istediği halde okumaktan sıkılan ve birkaç sayfadan fazla okuyamayan biriyseniz, ben sizin yerinize sıkılmadan okurum, okuduklarımı sizinle paylaşırım.
2) Kitap okumak istediği halde vaktiniz yoksa ben sizin kadrolu kitap okuyucunuz olurum.

ve son olarak

Kaliteli ve kalıcı yazılar üretebilme ihtimalim derim. Tıpkı Avrupa'daki aristokrat sanatçı hamilerinin hatırlanması gibi tarih benimle birlikte hamim olarak sizi de yazacaktır.

Referans olarak bu günlüğü ve daha eski yazılarımın yer aldığı Alternatif Yaşam Planlamasını gösterebilirim.

İlgilenenlerin profilim içindeki posta adresime mesaj atmaları rica olunur.

Başvurular kesinlikle gizli tutulucaktır.

Son başvuru tarihi yoktur.

Radyo Günleri

2008-03-02T22:21:00.000-08:00

“Hz. Musa “bismillah” deyip asasını denize vurdu !!!” cümlesinin şokudur yazacaklarım.

Geçen hafta İzmir’den Uşak’a gittim. İşim gereği sık sık araba ile yolculuk yapıyorum. Araba ile yaptığım yolculuklarda radyo dinlemeyi seviyorum. Gel gör ki; araba ile iç bölgelerine doğru ilerledikçe birkaç radyo kanalından fazlasını bulamıyorum. TRT FM’in yayınları hemen hemen her yerde dinlenebiliyor. TRT FM dışında bir kanal aradığımda, bulduğum radyo kanallarının neredeyse tamamı dini ağırlıklı yayın yapan radyolar oluyor. İlk günlerde alternatifsizlikten, şimdilerde ise alışkanlıktan, araba ile yaptığım iş seyahatlerinde dini radyoları dinliyorum. Ribat FM, Akra FM en kolay bulunabilen dini radyolar. Son yolculuğumda iki din ağırlıklı radyo kanalı daha keşfettim. Moral FM ve Radyo 15. Öyle şeyler dinledim ki; üşenmedim, sık sık arabayı kenara çektim ve duyduklarımı not aldım. Önce not aldıklarımı yorum yapmadan sizlerle paylaşayım sonra radyo dinlemek üzerine birkaç cümle yazacağım.

- Çocukların santranç öğrenmesindense, Osmanlıca öğrenmesinin daha hayırlı olacağını söylediler.
- Programcı, Osmanlı döneminde yaşanılanlar için; "Araplar, Türkler yıllarca bizi sömürdü diyor, Türkler ise Araplar için İngilizlerle işbirliği yaparak bizi sıtımızdan hançerledi diyorlar, siz bu yaklaşımlar için en diyorsunuz?" diye konuğa soruyor. Konuğun uzun cümleler sonundaki özet cevabı: Evet, Araplar İngilizlerle işbirliği yaptı ve bizi sırtımızdan hançerledi ama bizi sırtımızdan hançerleyen bir tek Araplar mı? Bugün girmeye can attığımız AB içindeki (kim AB ye girmek için can atıyor?) ülkeler bizi kaç defa sırtımızdan bıçakladı?
- Hz. Musa’nın ve kavminin Mısır’dan çıkışı sırasında yaşanılanlar anlatılıyor: Hz. Musa Kızıldeniz kenarına gelir, denizden başka gidecek yer kalmaz. Şimdi yayında söylenen cümleyi aynen yazıyorum “Hz Musa bilmillah deyip asasını denize vurdu.” ... Açılan denize firavun ve ordusu da girer, deniz kapanmaya başlayınca firavun Hz. Musa’ya seslenir. Yine yayında kullanılan cümleyi aynen yazıyorum: “Musa, beni de kurtar, ben de inanlardanım, ben de müslümanım” der...

Gelelim radyo dinlemek üzerine yazacaklarıma. Radyo dinlemek kolaydır, emek gerektirmez. Çalışırken, ev temizlerken, yemek yaparken, sokaktan geçenleri seyrederken, dükkanın önünde tavla oynarken kısacası birkaç işi aynı anda yaparken radyo dinleyebilirsiniz. Söylenenleri dikkatle dinlemesek bile beynimiz, biz farkında olmadan, söylenenleri anlar. Bilinçaltı reklamı diye birşey duydunuz mu? Bilinçaltı reklamları 1957 yılında James Vicary sayesinde hayatımıza girdi. Bir sinema salonundaki izleyicilere saniyenin 1000’e 3ü kadar süre için “Coca-Cola iç. Patlamış mısır ye” mesajı verildi ve izleyiciler denileni yaptı! Vicary 1962 yılında deneyin kurgu olduğunu itiraf etse de çoğu ülke bilinçaltı reklama yasak koydu. Etkisi tartışılan bu reklam türü Hollandalı Nijmegen Üniversitesince tekrar masaya yatırıldı. Bu kez söz konusu ürün Lipton Ice Tea idi ve deneklerin %80'i reklamı başarıyla algıladı.

Dini radyolarda da yapılan budur demiyorum ama gelin hayal edelim. İç Anadolu’da sadece TRT FM ve birkaç dini radyo yayını olan bir ilçede yaşadığımızı düşünelim. Evde, işyerinde, dükkanda günde sekiz, on saat bu radyolardan biri açık olsun. Ne olmasını bekliyoruz? Bu ortamda Atatürk devrimlerine bağlı biri/birileri yetişebilir mi? Dini içerikli yayın yapan televizyon, radyo, gazete ve dergi istatistiklerini birçoğumuz duymuş yada okumuşuzdur. Bu istatistikkler, bizim için sadece rakamlardan ibarettir. Dini içerikli radyolarda duyduklarımsa “gerçekler”.

Birçok ilde, ilçede yayını olan büyük radyo kanallarında radyo tiyatrosuna denk geliyor musunuz? Bir tek TRT Radyo 1’de Radyo Tiyatrosu ve Arkası Yarın kuşağı hala sürüyor. TRT konusunda yazarak yazıyı daha fazla uzatmamın anlamı yok, tutumu malum. Halbuki dini radyolarda sıklıkla radyo tiyatrosu ile karşılaşıyorum. Yeri gelmişken değineyim, iki kere TRT’nin düzenlediği Arkası Yarın kuşağı senaryo yarışmasına katıldım. Bu yarışma ve sonuçları ile ilgili görüşlerimi Alternatif Yaşam Planlaması BLOG’unda Beyin Labiremtimden Odacıklar başlıklı yazımda anlatmıştım.

Uşak’ta işlerimi tamamlayıp Izmir’e döndüm. Radyolar vur patlasın, çal oynasın. Amaçsız, günümüzü gün edelim, kam alalım dünyadan tadındayız.

Ayda toplam yedi sekiz saat dini radyo dinleyerek bu kadar şey gözlemliyorsam, tüm gün dini radyo dinlesem yazı konusu olabilecek kim bilir neler bulurum.

Yazımı Woody Allen'in Radyo Günleri adlı filminin başlangıç sahnesi ile bitiriyorum. Seyretmeyenlere tavsiye ederim. Küçük bir not; "iyi" filmden beklentileriniz aksiyon, macera ve süpriz ise Woody Allen filmleri pek size göre olmayabilir. Woody Allen filmleri üzerine yeni yazılarıma kadar (Özellikle Kahire'nin Mor Gülü filmi, ki bu filmi hep biri ile beraber izlemek istemişimdir ve fakat her seferinde yalnız seyretmişimdir) kalın sağlıcakla.

Kütüphane

2008-02-22T13:35:00.001-08:00

Kitabevlerini gezerken canım acıyor! Onlarca kitabı inceliyor, bir çoğunu almak istiyorum ama almıyorum. Aldığım her kitabı okuyacak vaktim olmuyor. İşim kitap okumak olsa, kitap okuduğum için maaş verse biri bana...
Sekiz saat mesai.
İşim ne?
Kitap okumak.
“Okur-yazar işveren arıyor...” Bu konu üzerinde çalışıp, bir ilan yayınlayayım günlüğümde. Sanal Dünya bu, ne olacağı belli olmaz. Bakarsınız işverecek biri çıkar.
İşin bir de onlarca kitabın, yüzlerce lira yaptığı gerçeği var. Ve fakat her kitabevi ziyaretimde verecek yüzlerce lira bende yok. Kitabevleri canımı acıtıyor.
Tüm bu karamsar tabloya rağmen her ay altı ila on kitap satın alıyorum.
- Hepsini okuyacak zamanı bulabiliyor muyum?
- Hayır, aldığım her kitabı okuyamıyorum.
- Ee, peki okuyamayacağım kitapları neden alıyorum?
- Baskısı kalmaz, toplatılır, iyisimi ben alayım.

Bir tanıdığınızın evine ilk kez gittiğimizde neye dikkat edersiniz?
Koltuk Takımına ? Perdelere? Halıya? Televizyona, müzik setine? Mutfağa? Banyoya?
Ben evde kütüphane varsa, kütüphaneye dikkat ederim. Kitapları incelerim, hangi yazarları sevmiş, Dünya’ya bakışı nasıl hepsini evdeki kütüphaneye bakarak sessizce öğrenirim.
Giderek zenginleşen bir kütüphanem var fakat evime gelen hiç kimseyi kütüphanemdeki kitapları incelerken görmedim. Koskoca kütüphane görünmez olabiliyor demek ki.

Kütüphaneli çekyatlar seksenli yıllarda çok modaydı. Hemen her evde olurdu bu tip çekyatlar. Gazetelerin kupon karşılığı verdiği, en kalitesiz samanlı kağıda basılmış, ciltsiz kitaplar yada ders kitapları konurdu çekyat kütüphanelere. Kütüphaneli çekyatlar kalmadı artık. Yazıma eklemek için Google görsellerde aradım, resimlerini bile bulamadım. Kütüphaneli çekyat dandik de olsa ev halkının yaşam alanı içinde bir kütüphaneydi. Ferhan Şeysoy’un Kalemimin Sapını Gülle Donattım kitabında okumuştum sanırım. Çocukluğunun geçtiği odanın aynı zamanda evin kütüphanesi olduğunu ve akşamları uyumadan önce evdekilerden gizli kütüphaneden kitaplar okuduğunu anlatıyordu.

Şimdi “köşe takımları” moda belki bu yüzden bir çoğumuz “köşe dönme” zihniyetine sahibiz.

Topraklarımız

2008-02-14T23:28:00.000-08:00

Yaşadığımız günleri, tartıştığımız konuları, ülkemin gittiği yeri düşününce Kenya'nın kurucusu Jomo Kenyatta'nın bir sözünü hatırlatmak istiyorum.

Misyonerler geldiklerinde, Afrika'lıların toprakları, misyonerlerinse incilleri vardı. Misyonerler bize gözlerimiz kapalı nasıl dua edeceğimizi öğrettiler. Gözlerimizi açtığımızda misyonerlerin toprakları, bizimse incilimiz vardı.

"When the Missionaries arrived, the Africans had the Land and the Missionaries had the Bible. They taught how to pray with our eyes closed. When we opened them, they had the land and we had the Bible."

Gözlerimiz kapalı dua ediyoruz, bakalım açınca ne göreceğiz?

Co-Part Yorumu ile Slither

2008-02-11T10:11:00.000-08:00

Provalarımızın tadı bir başka. Her hafta provadan önce bir liste üzerinde çalışacağımız şarkıları kararlaştırıp stüdyoya giriyoruz. Ve fakat her prova çıkışında, çalışacağımız şarkıların yanında, daha önce aramızda hiç konuşmadığımız bir yada birkaç şarkıyı çalarak çıktığımızı görüyoruz. Prova sırasında, şarkı aralarında, “şimdi hangi parçayı çalışsak” diye düşünürken ortaya atılan birkaç nota ile hiç planlamadığımız bir şarkıya başlayıp, iyi kötü tamamlıyoruz. Grubun her elemanın daha önce farklı gruplarda, farklı parçaları çalmış olması, daha önce planlamadığımız bir şarkıyı doğaçlama çalabilmemizi sağlıyor.

Manipüle adını verdik bu alışkanlığımıza. Manipüle işini o kadar benimsedik ki her birimiz, diğer elemanlara haber vermeden, o hafta çalışacağımız parçalara ek olarak, bir yada birkaç manipüle şarkı çalışıyoruz. Grubun bir numaralı manipülatörü solo gitaristimiz Anıl. Kısaca Anıl Soroz.

Yukarıda çaldığımız şarkıyı (Slither/Velvet Revolver) davulcumuz Murat önerdi. Ben şarkının baslarını sevip, Murat’ın önerdiği ilk hafta çalıştım. Uzun süre Murat ile birlikte şarkıyı manipüle etmeye çalışmamıza rağmen olmadı. Aylar sonra, Anıl şarkıyı dinledi. Ritim gitaristimiz Emre’nin de çalışması ile gitarlar olarak şarkıyı bitirdik. O hafta provaya başlarken davulcumuz Murat’a Slither çalıştığımızı haber vermedik. Prova boyunca Anıl, Murat’ı kızdırmak için Slither’i dinlediğini ve çok tatsız bir parça olduğunu söyleyip durdu. Provanın sonunda “Eh, bari Murat’ın gönlü olsun, bir kez Slither çalmayı deneyelim” dedik. Girişi Murat ile beraber yaptık, gitarlar bize katıldığında Murat biraz şaşırdı, nakarata gelip hala çalabildiğimizi görünce yüzü gülmeye başladı, Anıl soloyu atıp, şarkıyı tamamladığımızda Murat olmuştu. Bu ilk denemenin üzerinden aylar geçti, farklı solisler ile Slither çalmaya devam ettik. Yukarıdaki kayıdı yeni solistimiz Tutku ile yaptık.

Gelelim kayıdımızın kahramanına... Kamera kaydındaki birincil amacımız görüntü değil ses kayıdı yapmak olduğu için kamerayı tripota koyup çaldık. Ara ara tripotun yerini değiştirerek herbirimizi çalarken görüntüledik. Slither’i çaldığımız sırada kamera Anıl’a göre ayarlanmıştı. Ama asıl kahramanı çekdiğimiz kayıdı izlerken fark ettik. Solistimiz Tutku’nun arkadaşı o günkü provaya bizi izlemeye gelmişti. Yorumsuz olarak dikkatle kendisini izlemenizi tavsiye ediyorum.

Laf aramızda bir süredir gruptan gizli Eminem’in Without Me şarkısını çalışıyorum evde. İlk fırsatta manipüle edeceğim. Gerçi Eminem bizim grup çizgimizin çok uzağında ama Without Me’yi bas gitara uyarlayınca lezzetli bir şarkı olacağını düşünüyorum.

Ben mi neredeyim? Slither çalarken ara ara görünen bas gitar sapı benim gitarıma ait. Paradise City/GNR şarkısını kamera bana dönük kaydettik. Anıl şarkının sonundaki soloda çoşup döktürünce ona yetişmek için çalarken yüzümün aldığı hali görmelisiniz. (Görmelisiniz demek lafın gelişi tabii, görmeseniz benim için daha iyi.)

NOT: Provaları iş çıkışı, üstümüzü değiştirecek zamanı bile bulamadan yaptığımız için hepimiz gömlek, kravatla çalmak zorunda kalıyoruz.

Düşünce Kaydırağı I

2008-02-10T11:23:00.000-08:00

Bazen Beyin Labirentim’deki bir odanın kapısını açar, içeri bir adım atar ve açılan odanın aslında uzun, ilerledikçe yolları çatallanan, bir düşünce kaydırağı olduğunu fark ederim. Adımımı atmamla birlikte düşünce kaydırağından aşağıya düşüşüm başlar. Yolları çatallanan kaydıraklarda, girdiğim yeni düşünce kaydırakları, kapısını açtığım odanın çok uzağında, bambaşka bir yere götürür beni.

İçinde düşünce kaydırağı bulunan Beyin Labirenti odaları kapılarının açılması için bazen bir koku, bir müzik, bir görüntü yeterli olur.

Geçen hafta, sabah işe giderken, dolmuşta yan koltuğumda oturan kişinin çalan cep telefonu ile bir düşünce kaydırağından hızla düşmeye başladım. Telefon çaldı, adam telefonunu cebinden çıkardı, şeffaf kılıf içindeki telefonu açtı ve konuşmaya başladı. O konuşurken, ben düşüyordum.

“Şeffaf cep telefonu kılıfı”. Ne kadar azımız kullanıyoruz cep telefonu kılıflarını. Oysa cep telefonlarını ilk kullanmaya başladığımızda hemen hepimizin özel kılıfları vardı. Ne oldu da bıraktık kılıf kullanmayı? Telefonları eskitecek kadar çok kullanamıyoruz ki. Çok hızlı değişiyor cep telefonu teknolojisi ve hızla ucuzluyor telefonlar. Korunmasına, temiz kalmasına gerek yok artık. Birkaç sene içinde yenisini alıyoruz zaten, niye kılıfla uğraşalım !?

Hooopp, “televizyon uzaktan kumandası”. Yolları çatallanan düşünce kaydırağında yeni bir kaydıraktan düşmeye devam. Televizyon kumandalarını şeffaf torbalar ile kapladığımız günler. Defter kaplar gibi kenarlarını üçgen yapar, içe katlar, seloband ile yapıştırırdık. Birkaç aya bir kirlenen, matlaşan şeffaf torbayı yenisi ile değiştirirdik. Kumandaya birşey olursa bittin, nereden bulacaksın yenisini, bulsan da kaça bulursun. Şimdi her cins alete uyan uzaktan kumandaları, çok ucuza bulmak mümkün. Kaplamaya ne gerek var !

Hooopp, “yamalı pantalon, yamalı kazak”. Benim kuşağım yamalı eşya kullanmadı ama bir önceki kuşak ve öncekiler yamalı çok eşya kullandılar. Yokluk zamanı, eşya kıymetli.

Hoopp, “ilk basket topum”. Kupa marka bir toptu. Ekşi sözlüğe baktım Kupa basket topunu hatırlayan bile yok. Çok kıymetliydi ilk aldığım zaman. Amma çok basket oynardık. Mersin’de, Ağustos sıcağında, kırkbeş derecede, yakıcı öğle güneşinde basket oynadık.

Hoopp, “Air Jordan”. Lisede sadece bir kişide vardı Nike Air Jordan ayakkabı. Ben dahil, herkes imrenerek bakardı o ayakkabılara. Mağazalarda Nike pek bulunmazdı, bir, iki çift belki. Adana’ya Amerikan pazarına giderdik, Nike almak için. İncirlik Üstünden dışarı çıkarılan Nike ayakkabılar, boş boşcu denilen tezgahlarda satılırdı.

Hoopp “Amerikan Pazarı ve Playboy dergileri”. Onüç ,ondört yaşındayım. Sadece Erkekçe var piyasada erkek dergisi. Gel gör ki Erkekçe merakımı cevaplayacak içeriğe sahip değil. Amerikan Pazarından, tezgah altından, orjinal İngilizce Playboy dergilerini alıyoruz.

Hoopp “Unzipper my trouser” (“Pantalonumun fermuarını çözdü”). İngilizcemi ilerletmek için orjinal Playboy dergilerini okuyorum. Çok faydasını görüyorum, gerek gramer, gerek sıfat, gerek fiil olarak birçok yeni kelime öğreniyorum. Tabi başka hiçbir İngilizce ders kitabında öğrenemeyeceğim kelimeleri de öğreniyorum.

Cep telefonu kılıfından, İngilizce öğrenme metoduma. Topu topu birkaç dakika sürdü bu yolculuk.

Yeni düşünce kaydırağı yolculuklarında görüşmek üzere...

Ne Görmek İstiyoruz?

2008-02-01T13:41:00.000-08:00

Yukarıdaki Youtube alıntısında Microsoft CEO’su Steve Ballmer’in bir sunuma nasıl başladığını gösteriyor. Ne görmek istiyoruz?

Eğer görmek istediğiniz, enerjik bir başlangıç, tutku, hırs, dünyanın en büyük şirketini yöneten insanın başarısının arkasındaki dinamizim, iş aşkı, şirket sevgisi ise hepsi bu alıntıda var. Günümüz iş kültüründe, başarı eğitimlerinde, kişisel gelişim programlarında bu ve buna benzer yaklaşımları görüyoruz.
- Bugün nasılsın?
- Harikayım / Mükemmelim / Çok iyiyim / Süperim. Hopluyorum zıplıyorum, enerji doluyum, yerimde duramıyorum.

“İyi düşün, iyi olsun”, “Çekim Yasası” gibi kavramlara karşı değilim ama günümüz iş dünyasında bu kavramların dozunu öylesine kaçırıyoruz ki, Steve Ballmer’in alıntısını yaptığım bu sunum başlangıcı doz aşımının en güzel örneğini oluşturuyor. Tabii benim bakış açımdan.

Ben bu sunum başlangıcından;
Okudukları ve öğrendikleri ile çelişen bir insan görüyorum. Çoşkulu, dinamik, hırslı bir insan yerine bir dakika hoplayıp zıpladığı için nefes nefese kalan, sesi kesilen bir insan görüyorum. İlk önce dakikalarca hoplayıp zıpladığı halde sapasağlam kalmayı, sanki yürüyerek içeri girmiş gibi konuşmaya başlayabilmeyi öğrenmeli. Bunu beceremiyorsan, hiç bu işe kalkışmayacaksın. Yoksa burada olduğu gibi medya maymunu olursun.

Peki, koskoca CEO olarak, olmak istediğin, görünmek istediğin sapasağlam, dayanıklı insan olmaktan seni alıkoyan ne? Biraz kıçını kaldır, koş, ağırlık çalış, spor yap. Göreceksin, nefesin kesilmeyecektir.

Okyanus (Seviyesizlik) Ne Kadar Derin?

2008-02-01T12:18:00.000-08:00

Okur-yazar sayısını arttırmak için düzenlenen kursa, 75 yaşındaki Mehmet Dede ve 70 yaşındaki Ali Dede de katılır. Mehmet Dede ve Ali Dede aynı sırada yan yana otururlar. Ali Dede, Mehmet Dede’ye göre daha hızlı öğrenmekte ve öğretmenin sorularını hemen cevaplamaktadır. Ali Dede öğretmenin sorularını cevaplama işini biraz abartarak, öğretmenin Mehmet Dede’ye sorduğu soruları, Mehmet Dede daha ağızını açmadan cevaplar. Bir, iki, üç, beş kez derken Mehmet Dede dayanamaz ve Ali Dede’ye basar küfürü.
- İstikbalim (geleceğim) ile oynayanın .......

Üniversite sınavı üzerine kurulu eğitim sistemi öylesine kanımıza işlemiş ki, yazımın başlangıcındaki dedeler kadar yaşlı olmasa bile, evli, çoluk çocuk sahibi yetişkinleri bir anda ilkokul çocuğu yapıveriyor. Üniversite hazırlık kurslarında hocalarımızın söyledikleri hayatımızın geri kalanınıda biçimlendiriyor. “Yanındaki arkadaşının bir soru eksik yapması seni onun yüzlerce kişi önüne geçirir, yanındakine yardım etme.” Artık kimse yanındakine yardım etmiyor. Yanındaki arkadaş, dost değil çünkü. Yanımızdaki artık rakip.

Yürümemekte direnen katırların, atların önüne bir sopaya bağlanmış havuç uzatırlar. Atlar, katırlar havucu yemek için sürekli ileri gider ama bir türlü havuca erişemezler. Bizim de önümüze bir havuç uzatılmasın, hepimiz o havucu yemek için birbirimizi ezme, kırma, üzme pahasına koşuyoruz. Ve aslında havuç yok. Peki ezilenler, kırılanlar? Onlar gerçek. Beyin Labirentimizde kolay erişilebilir odalardan gelen mesajlar arkadaş, dost yok, rakip var diyor bize. Ele geçirebilecek tek kişilik bir yer var ve fakat bir çok kişiyiz.

Farklı bir bakış olması için eğitim sistemimizinde Krişnamurti de olsaydı diye düşünüyorum. Belki o zaman aslında havucun olmadığını görenlerimizin sayısı artardı. Krişnamurti’nin İç Özgürlük kitabından birkaç alıntı yapayım.

“Bir iş sahibi olup geçimini sağlamanın gerekliliği tartışma götürmeyecek kadar açık. Ama hepsi bu mu, bu kadar mı? Yalnız bunun için mi eğitiliyoruz?” ...

“Kendinizi yaşama yalnızca bir geçim sağlamak kaygısıyla hazırlarsak yaşamın asıl konusunu gözden kaçırmış olabiliriz. Yaşamı anlamak, sınavlara hazırlanmaktan, matematikten, fizikten ya da bilmem hangi derste bilgili, becerili olmaktan çok daha önemlidir.” ...

“ Yaşam gerçekten olağandışı birşey. Kuşlar, çiçekler, dal budak sarmış ağaçlar, gökler, yıldızlar, içlerinde balıkların oynaştığı ırmaklar... İşte bütün bunlar yaşam... Yaşam zenginlik ve yoksulluk, toplumlar, ırklar, uluslararası savaşlar, yaşam derin düşüncelerimiz; yaşam din adına verdiğimiz şey; bir yandan da zihnimizdeki en ince, en gizli şeyler, kıskançlıklar, istekler, tutkular, korkular, başarılar, kaygılar... Yaşam bütün bunlar ve daha da pek çok şey. Ama biz, genellikle yaşamın ancak bir küçük köşeciğini anlayacak biçimde hazırlanıyoruz, evlenip çoluk çocuk sahibi oluyoruz, ondan sonra da giderek daha çok makineleşiyoruz, yaşamın karşısında kaygılı ve ürkek oluyoruz. İşte bunun için eğitimin işlevi bütün yaşam sürecinde bize yardım etmek olmalı. Eğitim bizi yalnızca yapabileceğimiz uygun bir iş için hazırlamakla yetinmemeli.”...

“Sanki siz hırslı değil misiniz? Siz kendi tutkularınızı gerçekleştirmek için önünüze çıkanları saf dışı eden acımasız bir kimse değil misiniz? Toplumda önemli büyük bir adam olmak için başarılı olanlarla başarısız olanlar arasında bir çatışkı yaratılmış oluyor böylelikle. Sizinle sizin peşinde olduğunuz şeyleri ele geçirmek isteyenler arasında bitmez tükenmez sonu gelmez bir savaş sürüp gidiyor. Bu savaş, bu çatışkı, yapıcı yaratıcı bir yaşam biçimini körüklüyor mu? İşte sorun bu. Anladınız mı? Yoksa anlamak çok mu güç.” ...

“Siz bir şeyi yalnızca o şeyi yapmayı sevdiğiniz için yapıyorsanız hırslı, tutkulu bir insan sayılır mısınız? Eğer siz birşeyi tüm varlığınızı ortaya koyarak, bir yere ulaşmak için, bir çıkar peşinde olduğunuz için ya da önemli bir sonuç almak için değil de yalnızca o işi yapmayı sevdiğiniz için yaparsanız bunun hırsla, tutkuyla bir ilgisi olduğu söylenebilir mi?”...

Faik Murat der ki; koca koca adamların, mevkii, para, kariyer sevdası, hırsı için yaptıkları seviyesizlikleri görünce aklıma seviyesizliğin bir dibi var mı sorusu ve “How deep is the ocean?” (Okyanus (seviyesizlik) ne kadar derin?) parçası geliyor.

Chick Corea Akustic Band’in çaldığı How deep is the ocean parçasının bence en güzel yorumlarından birini sizinle paylaşayım. Piyanoda Chick Corea, Basda John Pattitucci (Bir gün benim de konturbas alacak kadar param olur mu acaba?), Davulda Dave Weckl (İzmir konserinde seyretme imkanı bulmuştum, konser biletini çerçevelettim saklıyorum.)

Mescid - 2

2008-01-25T01:29:00.000-08:00

..... İçin Dua Odası başlıklı yazımda yön talebasındaki “Mescid, Praying Room for” yazısına takmıştım. Bugün yolum yine havaalanına düştü. Aynı binada, koridordaki yön tabelasında, “Mescid, Praying Room” yazıyordu. Benim takık olduğum tabeleya baktım, "for" kelimesi yerli yerinde duruyordu.

Bir önceki yazımda "for" kelimesi için yazdıklarımı yineleyim...

Praying Room for cümlesindeki “for” silinse, Mescidin İngilizce karşılığı için daha anlamlı olacak. Mescid (Dua Odası). Ama bu durumda her inanıştan kimse dua için bu odayı kullanabilir anlamına geliyor. Demek ki her inanıştan kimsenin bu odayı kullanması istenmiyor.

Müzikal Filmler ve Şiddet

2008-01-24T22:03:00.000-08:00

Bu haftabaşında ilköğretim okulunda çıkan silahlı kavgada 6.sınıf (orta 1) öğrencisi biz kız çocuğu tabanca mermisi ile başından ağır yaralandı.
…
…
…

Geçen hafta zapping yaparken TV8 de Kevin Spacey'in bir filmine rastladım. Film yeni başlıyordu. Canım film seyretmek istemiyordu ama Kevin Spacey'e olan sevgimden seyretmeye başladım. Kevin Spacey bir kez daha beni hayal kırıklığına uğratmadı, filmi sonuna kadar keyifle izledim. Film TV8de "Hayatımın Şarkısı" adı ile yayınlandı. Bugün internette film ile ilgili bir araştıma yapınca, filmin orjinal adının "Beyond the Sea" olduğunu öğrendim. Filmlerin orjinal isimlerini beğenmeyip, kendi uydurduğumuz isimleri kullanmak biz Türklere ait bir özellik olsa gerek. Bol bol şarkının ve dans sahnesinin olduğu film, Bobby Darin adlı şarkıcının hayatını anlatan bir müzikaldi. Filmi seyrederken Bobby Darin'ı hayali biri olarak düşünmüştüm, meğer film bir biyografiymiş. Film 2004 yapımı. 2004 yılında eski müzikal filmlerin tadında bir müzikal bir film yapmak cesurca.

Filmi seyrederken aklıma seyrettiğim müzikaller geldi. Fred Aster, Ginger Rogers filmleri, Singing In The Rain, Yedi kardeşe Yedi Gelin, Damdaki Kemancı, Cabaret ve Hair. Ergen dönemimin (teenage) Beyin Labirentimde Singing In The Rain geniş bir odada yer alır. Onaltı, Onyedi yaşımda Beyin Labirentimdeki bu büyük odanın bombalaması sonucu, Gene Kelly’in yağmur altında yaptığı dansı (ki ben dans edemem) yağmurlu günlerde kendimce yorumlayarak az ıslanmadım. Lisedeydim ve aşktım. Tahmin edebileceğiniz gibi karşılıksız bir aşktı.

Bugün onaltı, onyedi yaşında olan kaç genç Singing In The Rain’deki sahnenin hayali ile yağmur altında ıslanmaktan mutlu olabilir? Tek kanallı televizyonun benim kuşağıma verdiği en önemli güzelliklerden biri bizim farkında olmadan aldığımız kültürdü. Singing In The Rain muhtemelen bugün de televizyonlarda yılda birkaç kez yayınlanmaktadır ama günümüz kanal çılgınlığı içinde ergen kuşağın dikkatini çekme ve sonuna kadar seyredirilme olasılığını hayli zayıf görüyorum.

Hair filmini ilk kez yine ergenlik yıllarımda izledim. İtiraf edeyim, ilk izlediğimde biraz sıkılarak izledim. Çok fazla müzik ve çok fazla dans vardı. Komik değil mi? Çok fazla müzik ve çok fazla dans. Filmi ilk seyrettiğim yıllarda bir enstrüman çalmıyordum. Beş yıl önce Hair filminin müzik albümünü (soundtrack) aldım. Filmin müziklerini bir de müzisyen kulağı ile dinleyince görüdüm ki, çok lezzetli bir bas gitar var tüm albümde. Hair, CNB-e de birkaç kez yayınlandı.

Elveda Rumeli dizisinin ilk bölümünü izlediniz mi? Konusu tanıdık geldi mi? Sütçü Tevye, Sütçü Ramiz. Sakalı Tevye, sakalı Ramiz. Tevye’nin kızları, Ramiz’in kızları. Çöpçatan gelir, Tevye’nin büyük kızını kasaba ister, çöpçatan gelir, Ramiz’in büyük kızını kasaba ister. Tevye’nin kızı kasap ile evlenmek istemez, Ramiz’in kızı kasap ile evlenmek istemez. Damdaki Kemancı müzikalini izlemedi iseniz, Elveda Rumeli’nin ilk bölümü size yeni ve özgün bir diziymiş gibi görünebilir. Tabi yukarıdaki benzerlikleri saymazsak. Damdaki Kemancı da televizyonun tek kanal olduğu dönemde izlediğim müzikallerden biridir. (Elveda Rumeli günümüz dizileri içinde gerek konu, gerek oyuncular, gerekse mekan açısından en seyredilebilir dizilerden biri.)

Cabaret filmini hala izleyemedim. (hemen bu eksiğimi gidermeliyim…) Onbeş, onaltı yaşındayken, babamın eski eşyalarını karıştırırken Cabaret film müziklerinin kasetini buldum. Uzun süre Cabaret'in müzikal bir film olduğunu bilmeden severek dinledim kaseti. Geçen aylarda Okan Bayülgen, bir banka reklamında, Cabaret film müziklerinden Money şarkısını güzel yorumladı.

Ne ekersek onu biçiyoruz. Müzikal filmlerle büyüyenler karşılıksız aşklarını yağmurda şarkı söyleyip ıslanarak yaşarken, günümüzde orta okulda silahlı çatışmada, çocuklar yaralanıyor.

Kevin Spacey demişken yönetmenliğini yaptığı Albino Alligator filmine değinmeden geçemeyeceğim. Yedi, sekiz sene önce bir gece, yine amaçsızca kanallar arasında dolaşırken, TRT-2 de Atilla Dorsay ve Alin Taşcıyan’ın hazırladığı film kuşağına rastladım. Film öncesinde film hakkında bilgi verdikleri bir programdı. Tanıtıcı bölüm bitti, film başladı. Filmdeki tek mekan yer altındaki bir bardı. Tüm oyuncu kadrosu yedi veya sekiz kişiydi. Tiyatro tadında bir filmdi. Otuzbeş dakika kadar filmi seyrettim, saat onikiyi geçmişti ve yorgundum. Açıkcası film de sıkmaya başlamıştı, kapatıp uyumayı düşünüyordum ki, bir anda film değişti. Şimdi ne olacak sorusu ile zamanın nasıl geçtiğini, filmin sonuna ne kadar çabuk geldimi anlayamadım. Bu filme bir daha televizyonda rastlayamadım. Bir şekilde DVD si edinilmeli. Seyretmemiş olanlara şiddetle tavsiye ederim.

Dolmuşta I

2008-01-20T00:07:00.000-08:00

Bir daha dolmuşa bindiğinizde kaç “tane üzümün”, kaç “sığırın”, kaç “sahte öğrencinin”, kaç “askerliğini yapmamışın”, kaç “koca kıçlının” ve kaç “özel hayat paylaşımcısının” olduğuna dikkat edin. Yolculuk daha katlanılabilir hale gelir.

Nasıl mı?

Toplu taşıma araçlarını sık kullananlardanım. Evimden işyerime bir dolmuşa ve bir otobüse binerek, yaklaşık bir ila birbuçuk saat süren bir yolculuk ile gidiyorum. İster istemez bazı detaylara takılıyorum dolmuş yolculuklarında.

Bir numaralı takıntım, ücretini “Bir tane alır mısınız?” diyerek vermeye çalışan kişiler. İçimden
- Siz üzüm müsünüz ki taneniz olsun? Bir kişi alabilir misiniz? demeniz gerek diye söylenirim.

Dolmuşta para vermek, para uzatmak ayrı bir seramoni. Dolmuşta muavin bulunmuyorsa muavinlik, şöförün arkasındaki sırada oturan kişilerin, yolculuk boyunca asli görevi haline geliyor. Şöförün arkasındaki sıraya oturanlar çoğu zaman bu acı gerçeğin farkında olmadan oraya oturuyorlar. Bu zorunlu muavinlik görevi kimilerini kısa sürede asabi yapıyor. İkinci kez parayı uzattıktan sonra söylenmeye başlıyorlar. Ya sabahın köründeyiz ve herkes uyulu, yada akşam iş çıkışındayız ve herkes yorgun. Her iki durumda da dolmuştaki herkesin canı sıkkın. Al sana birde zorunlu muavin stresi. Dolmuşa ilk duraktan bindiyseniz ve zorunlu muavin olmamak için arka sıralardan birine oturduysanız, ister istemez ön sırada oturan asabi zorunlu muavin arkadaşlar ile muaatap olmak durumunda kalıyorsunuz. Hadi bu kaçınılmaz bir durum, ya yoldan binen ve bir adım atarak parasını kendisi şöföre uzatabileceken, en arka koltuğa oturup, dolmuşta birçok kişiyi zorunlu muavin yapanlara ne demeli? Sizi bilmem ama ben içimden “sığır” diyorum.

Bir şekilde paramızı uzattık diyelim. Bir sonraki aşamaya, öğrencilerin gerçekten öğrenci olup olmadıklarının, şöförce tespit edilmesi aşamasına, geçiyoruz. Bir iki defa şimdi anlatacağım tutum ile karşılaşmış olsam üzerinde durmayacağım. Ama neredeyse her gün aynı kuşku. “Acaba öğrenciyim diyenler, gerçekten öğrenci mi?” Türkiye’de öğrenci forması ile gezerek biraz daha ucuza yolculuk yapmak isteyen, oniki, yirmibeş yaş arası kemikleşmiş bir kitle oluşmuş olmalı ki şöförler dolandırılmaktan korkuyor. “Öğrenci” diyerek para uzatan kişilere, “Kimliklerinizi de gösterin” diye soruyor şöförler. Benim sehayat ettiğim dolmuş hattı öğrenci kimlikleri konusunda biraz daha takıntılı. Okulların verdiği öğrenci kimlik kartı, bizim dolmuş hattında sizin öğrenci olduğunuzu belgelemenize yetmiyor. Dolmuş hattı yönetimine başvurarak alacağınız öğrenci kimlik kartınız olmalı ki bizim dolmuş hattında öğrenci ücreti ödeyebilesiniz.

Para alış verişini tamamladık. Yolu da yarıladık. Arka sıradan benim bile zor duyabileceğim kadar kısık bir sesle
- Müsait bir yerde inebilir miyim? der biri.
“Kesin duymamıştır şöför” diye düşünürüm. Netekim öyle de olur çoğu zaman. Şöför duymaz ve müsait yerler olmasına rağmen durmadan devam eder.
Aynı kısık ses, aynı kısıklığını koruyarak
- Müsait bir yerde demiştim, der.
Doğal olarak şöför yine duymaz ve yola devam eder. Kısık sesli kişi genelde bayandır. Eğer inme arzusunu şöfere iletemeyen bu bayan, biraz güzelce ise dolmuştan biri “İnecek var” diyerek duruma müdahale eder. Eğer bu bayan GÜZELSE ve ben şöför için “Kesin duymamıştır” diye düşünüyorsam, duyulabilecek bir ses ile “İnecek var” diye yinelerim. Şöför duyar, dolmuş durur, GÜZEL bayan biraz medeniyet görmüşse, bana teşekkür eder yada başı ile selam vererek dolmuştan iner.

Bu noktada bir parantej açıp, kısık ses ile konuşmayı alışkanlık haline getirenler üzerine birkaç cümle yazayım. Kısık ses ile konuşanların genellikle bayan olması için bir teorim var.
- Neden bayanlar kısık ses ile konuşurlar?
- Çünkü askerlik yapmamışlardır da ondan.

Ne alaka? Anlatayım:
Askere gidenler bilirler. Askerde ilk öğrendiğiniz şey TEKMİL vermektir. Kısa künye okumak denilen şey “Faik Murat Ünel, Mersin, emret komutanım” demekten ibarettir. Günlerce eğitim sahasında yüksek sesle bağırarak tekmil verirsiniz. Eğer eğitim çavuşunuz söylediklerinizin yeterince yüksek sesli olmadığını düşünürse, bir adım ötenizde bile olsa, “Duymadım” der. Daha kuvvetli bağırırsınız. Çavuş yine “Duymadım” der. Çıkartabileceğiniz en yüksek ses ile bağırırsınız. Eğer sesiniz yeterince (göreceli kavram) çok çıkmadı ise çavuş,
- İstikamet arkan, ben dur deyince kadar koş der.
Arkanızı döner koşmaya başlarsınız, elli metre, yüz metre, kimse size “dur” demez, koşmaya devam, ikiyüz metre, ikiyüzelli metre...
- Dur ! Durursunuz.
- Geriye dön! Geriye dönersiniz.
- Tekmil ver!
- Faik Murat Ünel, Mersin, Emret Komutanım.
Sesinizi duyurabilirseniz, eğitim alanına geri dönmeye hak kazanırsınız, duyuramazsanız... Duyursanız iyi olur.

Sonuç olarak, kadınlar askerlik yapmadıkları için seslerini duyurmakta zorlanırlar.

Peki dolmuşta ön koltuğunda oturan benim bile zor duyacağım kadar kısık sesle inmek istediğini söyleyen ve askerlik yaşını geçmiş erkekler için ne düşünürüm?
“Sen askerlik yapmadın mı?”

Dolmuşumuza geri dönelim. İnmek isteyenin inme isteği bir şekilde şöföre ulaşır ve kişi dolmuştan iner. Dolmuşun kapısı kapanır, şöför birinci vitese takar, dolmuş yavaş yavaş hareket etmeye başlar. Tekerler nerede ise çevreleri kadar yol almışken biri bağırır:
- İnecek var.
Sağlam bir küfür geçer aklımdan. “Ulan ........, ayakların yok mu senin? Zahmet etme, evine kadar bırakalım seni.” “Ne hakkın var Ulan benim zamanımı çalmaya. İki adım önce biri indi, sen de inseydin.” Yok illa kafasında planladığı yerde inecek. Dikkat edin bu gibilerin koca bir kıçları vardır.

Dolmuşta genellikle kulaklık ile müzik dinlerim. Dolmuştaki insanların konuştuklarını duymak istemem. Başkalarının özel hayatlarının Beyin Labirentimde gereksiz odacıklar açmasından rahatsız olurum. Sevgilisiyle, kocasıyla, ailesi ile kavga edenleri, sınavlardan konuşanları, iş yerinde dönen dolapları anlatanları duymak istemem. Bana ne sizin özel hayatınızdan? Beyime girmeye mecbur musunuz? Müzik dinlemekten yorulduğum bir gün kulaklığımı çıkardım. Arkamdaki koltukta oturan bir adam ve bir kadının konuşmaları tüm dolmuşca duyulabilecek kadar sesliydi. Onların konuşmalarını dinlemek zorunda kaldığım bir, iki dakikadan sonra kulaklığımı alelacele geri taktım. Sesi sonuna kadar açtım. Ohh, sadece kulaklıktan gelen müzik sesi. Gerçi onların konuşmaları çoktan Beyin Labirentimde gereksiz (en azından bu yazıda kullanmış oldum) bir odacığın açılmasına neden olmuştu. Konuşmalarını özetlersem; kadın satıcısı olan adam, kadın ile iş hayatlarına ait detaylardı konuşuyorlardı. Zorunda kalmadıkça dolmuşta konuşmam, konuşmak zorunda kaldığımda ise bir vantrilok gibi konuşurum.

Dolmuş evime yaklaşır, müziği kapatır, kulaklığımı çıkarırım. Şöförün duyabileceği kadar yüksek, dolmuştakileri rahatsız etmeyecek kadar alçak bir ses ile ineceğim durağın adını söylerim. Şöför ilk seferinde beni duyar. Dolmuş, durur. Bir yolculuk daha biter.

"Okumuş"

2008-01-15T02:17:00.000-08:00

Özdemir İnci'nin bugünkü yazısını paylaşmak istiyorum.

Okumam gereken yeni bir kitap.

- - - - - - -

Safsata ve demokrasi

’ANAYASAL iktisat’ diye bir kavram, bir tanım duydunuz mu? Ben duymamıştım! Yeni duydum. Bir büyük gazetede yazıyor olsa da bir şairin duymamış olması bağışlanır, ama Anayasa hukukçuları ve iktisatçılar arasında duymayan var mıdır acaba?

Yeditepe Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi öğretim üyesi Prof. Dr. Vural Fuat Savaş, "Anayasal İktisat" (İlke Yayınevi) adlı bir kitap yazmış. İlk basımı 1989 yılında yapılan kitabın dördüncü baskısı 2007 yılında olmuş. Yazar lütfedip bana da gönderdiği için bu değerli kitapla tanışmış oldum.

Cumhurbaşkanı, Başbakan, bakanlar, milletvekilleri, yüksek bürokrasi ve bütün politikacıların okuması gereken bir kitap. Askerleri saymıyorum. Mutlaka okumuşlardır!

HASTALIK

Türkiye’de marazi bir siyasal ortam var okumuşlar dünyasında. Bu dünya için aydın ya da entelektüel sıfatlarını kullanmak istemiyorum. Aydın ve entelektüel, söz ve eylemlerinde, bir toplumsal sorumluluk hisseder. "Okumuş", daha çok benmerkezli, egosantrik ve öznel bir yaratık. 2008 yılında, yaşadığı ülkenin hükümetinin eylem ve projeleri demokratik mi, değil mi, bunu denetleyeceğine, 1950 öncesi yönetiminin demokratik olmadığını şehvetle kanıtlamaya çalışıyor. "Bugün"ü değerlendirmeyi reddederek, geçmişe kin duyarak marazi bir ortamda yaşıyor. "Bugün"den kaçıp "geçmiş"le uğraşmak galiba bir tür ruh hastalığı!

Bu nedenle, Prof. Dr. Vural Fuat Savaş’ın kitabından yararlanarak "okumuş"un günümüzü anlamasına yardımcı olmak istiyorum.

NEPOTİZM

Prof. Dr. Savaş, demokrasinin siyasal yozlaşmasının nedenleri arasında "oyçokluğu", "parti disiplini-lider diktası", "nepotizm" gibi olguları sayıyor. Daha başkaları da var ama bence, bu üç olgu çok önemli. "Parti disiplini-lider diktası"nı biliyoruz. Bütün siyasal partilerimizde gözlediğimiz bir durum.

"Nepotizm" ise akraba, hısım ve dostları önemli devlet görevlerine atama alışkanlığı anlamına geliyor. Devlet görevine atamada, o görevin gerektirdiği nitelikler (eğitim, bilgi, tecrübe, vb.) değil, siyasal iktidara yakınlık ön plana çıkar. "Ekip çalışması" bahanesiyle üzeri örtülen bu yöntem, demokrasiyi yozlaştıran mikropların başında gelir. "Okumuşlar" bu konuya kafa yormalı! Zira, AKP’yi, nepotizm ile "komşuda pişer bize de düşer" anlayışı iktidara taşıdı. Bir de, "Herkes malı götürüyor, biz ne duruyoruz!" ahlaksızlığı var!

DEMOKRATUR

"Oyçokluğu" sapıncını "demokrasi" ile eşanlamlı saymak, çağdaş demokrasileri yozlaştıran en önemli etkendir. Seçimlerde oyçokluğunu elde eden siyasal parti, "milli irade"nin yani "ulusal egemenlik"in tamamını temsil ettiği yanılsamasına kapıldığı anda demokrasi sona erer. Bu sayısal fetişizm, siyasal iktidarları en kestirmeden demokrasi ile diktatörlüğün karışımı olan "demokratur"a götürür. Mark Mazower’in "Karanlık Kıta"da kullandığı demokratur (S.334) sözcüğü, Başbakan Erdoğan yönetimindeki AKP iktidarına pek yakışmaktadır. ABD anayasasının mimarlarından James Madison’un dediği gibi, "İnsanlık tarihinde halk özgürlüğünün kısılması, şiddetli ve ani darbelerle değil iktidardakilerin adım adım ve sessizce yaptıkları tecavüzlerle gerçekleşmiştir".

Bu cümledeki "özgürlüğün kısılması"na "İslami devlete gidiş"i de ekleyebilirsiniz!

Gözün Aydın Türkiye - Özdemir İnce

2008-01-09T05:48:00.000-08:00

Özdemir İnce’nin bugünkü Hürriyetteki makalesini aşağıya kopyaladım. Her satırına katıldığım bu makalede “Köşe Dönme” zihniyetli kuşaklar tesbiti için birkaç cümle de ben yazmak istedim.

Biz, 1980 kuşağı, köşe dönme üzerine kurulu zihniyet bozulmasının başlangıcında olduğumuz için nisbeten daha az etkilendik. Ama bizden sonraki kuşaklar sadece tüketmeyi ve lüksü düşünüyor. Özal’lı yıllar köşe dönme zihniyetinin allanıp, pullandığı yıllardı. Emre Kongar’ın dediği gibi “Özal, Türkiye’nin ahlakını bozdu.”

Fırat reklamındaki slogan gibi “Ya tüketerek yok olacağız, yada üreterek var olacağız.” Alternatif Yaşam Planlaması BLOG’unda az ile mutlu olabilen, kendi kendine yeten bir hayat nasıl olur sorusunun cevapları için çalışıyoruz. “Para, Vatan ve Alternatif Yaşam” başlıklı yazıda bu konulara değinmiştim.

- - - - - - -

Gözün aydın Türkiye!

GEÇEN yılın son haftasında "Soya Çekim ve Aile Dehası" (25.12.07) başlıklı yazımla ticari dehasını müjdelediğim Mehmet Emre Gül hakkındaki tamamlayıcı bilgiyi Türkiye Cumhuriyeti Cumhurreisi hazretleri yani muhterem pederleri veriyor:

"Emre 12 yaşında bilgisayarla uğraşmaya başladı. Şu anda yaptığı da gerçekten çocukları çok teşvik eden bir iş. Bill Gates’i, Google’ı örnek alıyor. Benim de hiç haberim yok, abisinin üniversitedeki arkadaşlarıyla 13-14 yaşında böyle bir işe girişmişler. Geçenlerde sordum, ’Bugün bir tane oyuncak sattık’ dedi. Çoğu zaman annesi (Hayrünissa Gül) finanse ediyor ama ’Bana bunları şimdi söylüyorsun ama 5 sene sonra göreceksin’ diyor." (Hürriyet, 5.12.08)

İnanırım, Hititler zamanında bile Kayseri bir ticaret merkezi idi, şimdilerde Nakşi sermayenin merkezi olan bu şirin kentimizde Asurluların bile ticaret temsilcilikleri vardı. İnanırım, Allah utandırmasın. Ne demişler? Güldür kokar, soydur çeker!

CUMHURİYET MODELLERİ

Bizim zamanımızda önümüzdeki modeller Uzun Mehmet, Sabiha Gökçen, Madame Curie ve Pasteur gibi çulsuzlardı. Cumhuriyet bunları bize örnek gösterdiği için ne kendisi adam oldu ne de bizim adam olmamıza izin verdi! Yetmiş yaşımı geçtim hálá adam olamadım. Üstelik oğlumu da yanlış terbiye etmiş olmalıyım ki yıllardır insanlığın büyük bir derdine deva olmaya çalışıyor. Boğaz tokluğuna(!) Tıp diploması üzerine yaptığı doktoraları, postdoktoraları, ihtisasları, üstihtisasları paraya çevirmeyi beceremedi. Nakşibendi iktidarı örnek alıp çocuğu 20 yaşında görücü usulüyle evlendiremediğim için hálá bekár. Bir mucize olur da bir torun sahibi olursam, ona Mehmet Emre Gül’ü örnek almasını tavsiye edeceğim!

Bu işler armut piş ağzıma düş yöntemiyle olmuyor: Mehmet Emre Gül’ün babası ve babasının arkadaş kuşağı (şimdi ’jenerasyon’ diyorlar), ilkin modellerini değiştirdiler. Pozitivist ve rasyonalist örnekleri atıp onların yerine mazbut ve halkımızın itikatı ile ters düşmeyen modeller aldılar: Said Nursi, Mevdudi, Seyyid Kutub, Esat Çoşan, Mehmet Zahid Kotku, Fethullah Gülen! (Başbakan amcasının yanında dize gelip fotoğraf çektirdiği biri vardı ama adını unuttum. Başka unuttuklarım varsa, özür dilerim.) Devlet okullarıyla yetinmeyip İskender Paşa Cemaati cami ve medresesi misillû ilim ve irfan yuvalarında şeyhlerin rahle-i tedrisinden geçtiler; ümmet idealinin faziletlerini öğrendiler. Küreselleşme hareketlerini çabucak kavramalarının nedeni de panislamist idealin sadık talebeleri olmalarıdır. Uzun lafın kısası: İslamcı moderniteyi keşfederek Selefi ve Vehhabi Müslüman Kardeşler’le buluştular.

REİSİCUMHUR’UN YANLIŞI

Mehmet Emre Gül ve kuşağı böylesine babaların evlatlarıdır, dehaları şaşırtmamalı bizleri. Ancak Reisicumhur Hazretleri’nin bir yanlışı var, bunu haddim olmayarak yazacağım: Bill Gates bilgisayar alanında büyük bir devrim yaptı. Başkalarının yarattığı olanakları ve babasının forsunu kullanarak büyük alışveriş merkezlerinde kaynamış mısır ticaretine girişmedi. Reisicumhur hazretleri, mahdumu Mehmet Emre Gül Bey’i Türk çocuklarına örnek gösteriyor. Sakın ola bu söze ve benim olmayan torunuma yapacağım tavsiyeye aldanmasınlar: "Babamız kim?" diyerek nüfus kimliklerine baksınlar.

Cumartesi Gecesi Ateşi

2008-01-06T01:04:00.001-08:00

“Saturday Night Fever” filmini hatırlıyor musunuz? Benim flimden tek hatırladığım o meşhur dans sahnesi. Yazacaklarım filmin adı ile ilgili “Cumartesi Gecesi Ateşi”

Bir erkek Cumartesi akşamı traş oluyorsa verdiği örtülü bir mesaj vardır... Cumartesi Gecesi Ateşi :)

....... İçin Dua Odası, Praying Room for

2008-01-02T02:03:00.000-08:00

Pazar sabahı Nazan ve Derin’in Ankara’dan gelmesini beklerken, İzmir Adnan Menderes Havaalanı gelen yolcu çıkış kapısının hemen üstünde yer alan yön tabelası, Beyin Labirentimde birkaç oda kapısının açılmasına neden oldu. Yazımda kullanmak üzere cep telefonum ile fotoğrafını çektim Vee malesef yukarıda gördüğünüz üzere okunamayan, ne olduğu anlaşılmayan başarısız bir fotoğraf oldu. Havaalanına tekrar yolum düşene kadar beklemek istemediğim için fotoğrafı bu hali ile yayınlıyorum.

Okunamayan tabelamızın en altındaki yönlendirmede

Mescid
Praying Room for

yazıyor.

Mescidin İngilizce karşılığı olduğu düşünülen cümle üzerinde düşünelim.

Cümlede tamamlanmamışlık duygusu hakim. “Praying Room for” cümlesini çevirirsem: ........... için dua odası. İyi de ..........’lar kim? ......... bölümü sizin tercihinize kalmış. İster Muslims (Müslümanlar) yazabilirsiniz, ister Budists (Budistler) yazabilirsiniz.

Praying Room for cümlesindeki “for” silinse, Mescidin İngilizce karşılığı için daha anlamlı olacak. Mescid (Dua Odası). Ama bu durumda her inanıştan kimse dua için bu odayı kullanabilir anlamına geliyor. Demek ki her inanıştan kimsenin bu odayı kullanması istenmiyor.

Acaba ben mi İngilizce'yi eksik biliyorum? Mescidin birebir İngilizce karşılığı “Praying room for” olabilir mi? Olur mu? Olur. Günlerce Pussy Cat (pussycat olmalı tabii) Dolls diye grup ismi nasıl oluyor diye gezmedim mi?

Pekii Türkiye’deki diğer havaalanlarındaki yön tabelalarında Mescidin karşılığı yine “Praying Room for” olarak mı yazılmış?

Öküz altında buzağı ararsak, “Praying Room for Muslims” yazacaklarmış da şimdilik “Praying Room for” yazmak ile mi yetinmişler?

Faik Murat'ın 25-Nisan-2008 Notu : Bugün havaalanında yazımdaki tabelaya baktım. Değişmişti. Artık sadece Praying Room yazıyor. Yukarıdaki resim bir anı ve yazı olarak tarihdeki yerini aldı.

Şirinler - Smurfs

2007-12-26T11:52:00.000-08:00

Şirinler yıllardır Komünizm propagandası yapmakla suçlanmış ABD'de bir dönem gösterimi yasaklanmıştır.

Bunun nedeni para olmadan komünal bir yaşam sürmeleri, Şirin baba'nın Karl Marx'a benzemesi ve kızıl şapka giymesidir. Herkes kendi işini yapıyordur ve mutludur. Herkes aynı şeyi giyiyordur. Çizgi filmdeki Şirinlerin düşmanı Gargamel papaz cübbesi giyer ve dini sembolize eder, altın ve para düşkünüdür (kapitalizm) ve onları yeme (misyonerlik) gibi pek çok gizli unsur bulundurduğu iddia edilmiştir.

Şirinler çizgi filminin yaratıcısı Peyo, sosyalisttir.. şirinleri ortaya çıkardığı zaman iki kutuplu bir dünya vardı.. Bir tarafta ABD diğer tarafta SSCB.. Sosyalist olan Peyo, yaptığı çizgifilmle bir mesaj vermek ve emperyalist Amerika'ya karsı bu yolla propaganda yapmak istemiştir.. Şirinler köyünde bir tek bile ibadethane bulunmaz.. Ne kilise, ne havra, ne camii.. Şirinler köyünde para kullanan kimseyi gördünüz mü şimdiye kadar hiç?? Para kullanılmaz evet, ama herkes kendine gerekli olan şeyleri bedava edinir.. Tembel şirin bile hiç bir iş yapmadığı halde bütün şirinlerle aynı standartlarda yaşamaktadır(tembellik hakkı).. Şirin çileği tarlaları sadece bir şirine ait değildir, bütün şirinler bu tarlada hak sahibidir..

Gargamel'in kedisi azman ise (orjinalindeki adı azrail'dir bu kedinin) ABD'nin peşinden ayrılmayan küçük ülkeleri sembolize eder.. Ayrıca şirinlerin ingilizce yazılımı smurf'tur, bu da "socialist men under red flag" yani kızıl bayrak altında yaşayan adamlar.. Şirinlerin temsil ettiği çok farklı unsurlar da vardır. Örneğin; Şirine feminizmi, Süslü eşcinselliği, Güçlü şirin maço erkeği temsil eder.

Faik Murat Notu: Yukarıdaki yazı için kaynak bulmam mümkün olmadı, yazı Anonimdir.

Kerim Çaplı

2007-12-25T10:41:00.000-08:00

1994 yılı Ekim ayının bir öğleden sonrası. Ankara Hilton’da garson olarak çalışıyorum. Restoranda hiç konuk yok. Siyah pantalonum, beyaz gömleğim, siyah papyonum ve belime bağlı neredeyse ayak bileklerime kadar uzanan beyaz önlüğüm ile öğleden sonra sakinliği çöken restoranda geziniyorum. Şaşkın ve çekingen bakışlarla restorana biri giriyor. Yavaş yavaş bana yaklaşıyor. Ben Onu tanıyıp yanına doğru gidiyorum. Kısık bir ses ile;
-Akşam ki konser nerede yapılacak? diye soruyor.
Sahnenin kurulacağı yeri işaret ederek,
- Bu restoranda olacak, sahne az ileriye kurulacak Kerim Bey.
Geriye doğru küçük bir adım atıp, beni baştan aşağı süzdü. Adı ile hitap etmemdeki şaşkınlığı yüzünden belli oluyordu.
- Sık sık sizi Manhattan Barda izliyorum.
- Teşekkür ederim.
Elimi uzattım, tokalaştık. Biraz restoranda dolaştıktan sonra akşam geri gelmek üzere gitti.

1992 yılı. Bilkent Doğu Kampusundeki yurtta kalıyorum. Oda arkadaşlarımdan biri Ceki. Ceki, birçok İstanbul dönüşünde yaptığı gibi, Cumartesi gecesi izlediği Kerim Çaplı’yı öve öve anlatıyor. Bir yandan da Kerim’i hiç seyretmemiş olduğum için bana acıyor.
- Sen Kerim Çaplı'yı hiç izlemedin değil mi? Yazık sana.
Ceki, Kerim Çaplı’nın gözlerinin içine bakılamadığını, bakılmaması gerektiğini anlatıyor. Bir defasında Kerim’in sinirlenerek sahneden izleyiciye baget fırlattığı söyleniyor. Bir türlü denk getirip İstanbul’a gidemiyorum. Kerim Çaplı’yı dinlemek kısmet olmuyor. Söylentiye göre Kerim, Jimi Hendrix ile çalmış. Kerim Çaplı benim için bir masal kahramanı gibi.

1994. Mayıs ayında aşçı olarak çalışmaya başladığım Ankara Hilton’da, Ekim ayında restoran bölümüne geçip, garson olarak çalışmaya devam ediyorum. Gençlik başımda duman, delikanlıyım. Aşığım ve fakat sevgiliye ilan edilen aşk, öyküdeki romansı tadı pekiştirmek istercesine karşılıksız. Yıllarca Türk flimleri, arabesk şarkılar gibi çeşitli vasıtalar ile bilinçaltıma bombalanmış “karşılıksız aşık, içer” imgesi ile neredeyse her gece sarhoşum. En gözde yerim, Cinnah Caddesini kesen, Çevre Sokaktaki Manhattan Bar. Çok kaliteli müzik yapılıyor Manhattan’da. Salı geceleri Blues Express çalıyor. Gitarda Süleyman Bağcıoğlu var. İdol bizim için Süleyman Bağcıoğlu. Bir gece sahneye farklı bir grup çıkıyor. Davul, bas ve gitardan oluşan bir trio. Gitarist kısa boylu, zayıf biri. Ayakkabıları piyasada bulunabilecek ayakkabılara göre biraz daha topuklu, özel yapım ayakkabılar sanki. Çalmaya başlıyorlar. Eric Clapton’dan Crossroads ile açılışı yapıyorlar. Gitarist aynı zamanda solist. Gözüm büyüyor. Duyduklarıma inanamıyorum. Gitaristin kim olduğunu bilmiyorum. Farkında olmadan Kerim Çaplı’yı ilk kez dinliyorum.

İstanbul’da sorunlar yaşayan Kerim Çaplı, 1994 yılında Ankara’da yaşamaya karar veriyor. O yıllarda Ankara’da en kaliteli canlı müzik yapılan yerde, Manhattan’da, çalmaya başlıyor. Ve ben nerede ise haftada dört gün Manhattan’dayım. Yıllarca Kerim Çaplı efsanesini Ceki’den dinleyip, seyretme şansını bulamadığıma hayıflanırken, her hafta Kerim Çaplı’yı dinliyorum. Ceki’den dinlediğim kadarı ile Kerim’in davulcu olması lazım ama aylar geçiyor Manhattan barda Kerim’i davulda görmüyorum. Geceye gitar çalarak başlıyor, ara verdikten sonra piyanoya geçip “something got me started” ile başlayarak piyano çalıyor. 1994’ü 1995’e bağlayan gecede Kerim Çaplı beş altı kişilik farklı bir grup ile sahnede. Davul çalıyor. Kerim Çaplı’yı davulda izlediğim ilk ve tek gece.

1995’de üniversiteden mezun olduktan sonra Ankara’dan ayrıldım. 1996 sonuna kadar yurtdışında yaşadım. Kerim Çaplı da tekrar İstanbul’a döndü. 1996’dan sonra yolum İstanbul’a düştükçe Ceki’ye Kerim Çaplı’yı sordum. Çaldığı yeri bilmiyordu, bir türlü bulamıyorumdum Kerim Çaplı’yı.

2003 yılındaydı sanırım. Kerim Çaplı’nın Mojo’da çaldığını duydum. Akşam erken bir saat olmasına rağmen, saat sekizi biraz geçiyor olmalıydı, Mojo’ya gittim. Mojo’nun girişinde panolarda Kerim Çaplı’nın resimleri vardı. Çocuk gibi sevindim. Kerim Çaplı’yı yeniden dinleyebilecektim. Mojo’nun giriş kapısının önünde akşam için hazırlık yapmakta olan birine;
- Kerim Çaplı çalıyor değil mi, dedim
- Yok, artık çalmıyor
- Neden çalmıyor, resimleri var girişte.
- Hasta, çalmıyor artık.
Boynu büyük kaldığım otele döndüm o gece.

2005 yılının başıydı. Yine İstanbul’a gitmiştim. Ceki ile buluşup, İstiklal Caddesinin arka sokaklarındaki bir kafede çay içiyorduk.
- Kerim Çaplı ölmüş dedi
İçimin burkulduğunu, gözlerimin yaşardığını hissettim. Yakından tanımadığım insanların ölümlerinden etkilenen biri değilimdir. Kerim Çaplı ile tanışıklığım restorandaki konuşmamız ve onlarca kez Onu sahnede izlememle sınırlı idi. Büyük bir yetenekti, artık yoktu, susmuştu. Hak ettiği saygıdan, şöhretten, kazançtan, refahtan çok azını alarak ayrılmıştı.

Fantastik bir kurgudur. Ölüp de öbür tarafa gittiğimizde, hayatta iken yapmaktan gurur duyduğun şeyler nelerdir diye sorsalar, sayacağım ilk on içinde Kerim Çaplı’yı defalarca dinlemek olacağını rahatla söyleyebilirim. Bence Kerim Çaplı Dünya’ya gelmiş sayılı müzisyenlerdendi. Belki de şarkı aralarında şakayla karışık söylediği gibi bu Dünya’dan değildi.

Mojo barın işletmecisi Batu Mutlugil, Blue Blues Band’de Kerim Çaplı ve Yavuz Çetin ile beraber çaldılar. Malesef Blue Blues Band’i hiç dinleyemedim. Mojo’nun web sayfasında Kerim Çaplı için özel bir bölüm var. Kerim Çaplı’nın müziği hakkında detaylı bilgilere, resimlere ulaşmanız mümkün. Mojo sayfalarından küçük bir alıntı; Çaplı, Jimi Hendrix ile çalmış, söylenti gerçekmiş. Ayrıca Kerim Çaplı’nın dumura uğrattığı ünlü İngiliz heavy metal grubu ile ilgili bir anıyı da bu sayfalarda bulabilirsiniz.

Kerim Çaplı ile ilgili çok fazla görsel ve ses kayıdı malesef yok. Geçtiğimiz günlerde Youtube a Kerim Çaplı yazdım. Veee aşağıya eklediğim videoyu buldum. Kerim Çaplı bu şarkıda davulda ve vokalde.

Bu yazı, aşağıdaki videonun tetiklemesi sonucudur.

Faik Murat Çıplak

2007-12-21T06:24:00.000-08:00

Zorla kaşınıyorum. Vaktim yok diye şikayet ediyorum ama dinlenmek için kalan zamanımı da daraltmadan duramıyorum. Zaman çalabileceğim tek yer uyuduğum saatler. Haftasonları dahil beş, altı saatlik uyku ile yetinmeye çalışıyorum. Çok sağlam bir bünyem olmadığı için yeterince dinlenememek hastalanmama yol açıyor. Yine de duramıyor, zamanımı daraltacak yeni kulvarlar açıyorum kendime.

Bir buçuk yıldır Alternatif Yaşam Planlamasında yazıyorum. Belli bir konusu ve belli bir amacı olan Alternatif Yaşam Planlamasında yazmak, ister istemez her konuyu yazmamamı gerektiriyor. Bununla beraber, hayatımda büyük bir yer tutan müzik hakkında yazmak, okuduğum kitaplarda altını çizdiğim yerleri paylaşmak, politik yazılar yazmak da istiyorum. Bazen ipe sapa gelmez “Elalemin derdi, beni gerdi” konu başlığı altında yazacağım yazılar da olsun diyorum. Bu yüzden zorla kaşınıyorum ve şartlarımı zorlayıp, yeni bir günlük oluşturuyorum.

Eserlerimizi herhangi birinin aracılığı olmadan yayınlama imkanı internetin bize sağladığı en önemli avantajlardan biri. Myspace’in müzik alanında başardıklarını düşünün. Myspace sayesinde prodüktörler, büyük müzik stüdyoları, dağıtım şirketleri olmadan başarılı olan, müziklerini milyonlara ulaştıran, onlarca grup var. Internet üzerinden yazı yayınlamanın kolaylığına rağmen günlük yazarlığı ile kalabalık kitlelere ulaşmak şimdilik Türkiye’de pek mümkün görünmüyor. Internet kullanma alışkanlığımız sohbet odalarında gezmek, pornografik siteleri ziyaret etmek, eş, arkadaş aramak, oyun, kumar oynamak, nadiren bilgi aramak ile sınırlı. İnternet alışkanlıklarımız arasında bilgisayar ekranından yazı, kitap okumak yok. İtiraf edeyim bende çok uzun yazıları bilgisayar ekranı üzerinden okuyamıyorum.

Peki aylaklık yapmak, dizi seyretmek, uyumak varken neden şartlarımı zorluyor, sağlığımı tehdit ediyor, eşimin değimiyle “Boş işler ile uğraşıyorum?
Ferhan Şensoy'un Denememeler kitabındaki “Kimin Ki İş?” başlıklı öyküsü ile cevaplamaya çalışayım.

Öyküyü kısaca özetlersem:
Galata kulesinin dibinde, Galata kulesinin çini mürrekkeple resimlerini çizmekte olan ressamın yanına biri yanaşır. Ressamın çizdiklerini inceledikten sonra,
- Gördüğümüz, bildiğimiz Galata kulesini, o kaada çizip bana parayla satıyorsun... Seninki de iş mi kardeşim? der.
Bombok oldum der Ressam ve sorar.
- Siz ne iş yapıyorsunuz beyefendi?
- Avukatım.
- Benim yasal hakkım olan, hukuksal durumumu belirlemek üzere, yargıç dosyanın başına oturduğunda, benim ve yargıcın çok iyi bildiği, dava dosyasında yazılı olan şeyleri, bülbül gibi yargıca yineliyorsun. Senin bu zevzekliğin de, genelde yargıcın kararını değiştirmiyor. Avukatlık ücreti olarak benden bok gibi para alıyorsun. Seninki de iş mi kardeşim?
Avukat bombok olur.
Böyle bakıldığında, kimsenin bir iş yaptığı yok. Herkes birbirinden para tokatlamak için değişik karvizitler bastırmış. Mesai denilen şey, bu paranın peşinde bir koşturmaca. Ortada para olmasa, kimse hiç bir iş yapmaz. Ben gene keyifle, kulenin dibinde oturur resim çizerim, beğenene hediye ederim, der ressam.

Sizin anlayacağız, okumayı, yazmayı, müzik yapmayı, öğrenmeyi seviyorum. Öyküdeki ressamın dediği gibi kimse satın almasa bile resim yapmaya (yazmaya, müzik yapmaya) devam.

- Günlüğünün internet ortamında olması bir çeşit çıplaklık değil mi?
- Evet sanırım bir tür çıplaklık. Dünya görüşünüzü, politik tarafınızı, zevklerinizi, alışkanlıklarınızı, sevgilerinizi, arkadaşlarınızı, yaşadıklarınızı, okuduklarınızı internette sonu belli olmayan bir kitle ile paylaşmak kendinizi çıplak hissetmenize yol açıyor.
- Peki bu durumdan rahatsız değil misiniz?
- İnternette bir kitaptaki kadar rahat yazmayacağım açık. Bir Charles Bukowski sever olarak, bazı yazılarımı Bukowski uslubunda yazmak isterim, bazı politik konularda köşeli, net cümleler yazmak isterim ama yapmayacağım. Benim internet çıplaklığım boxer iç çamaşırı ile kalmaktan daha öteye gitmeyecek.

Yolculuk başlıyor. Yazım süreci beni nereye götürürse...

Bakarsınız Beyin Labirentimden Odacıklar zaman içinde bir kitap oluşturabilecek kaliteye ulaşır ve derlenerek tüm çıplaklığı ile kitaplaşır.